همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٧

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

كه من كردم اينجا علم را به‌پاى * تو با لشكر خود به حرب اندرآى

سرافراز مهلب چو باد و چو گرد * به مختار بر ناگهان حمله كرد 575

ورا از سر بصريان بازداشت * علم تا به چرخ كيان برفراشت

سرافراز مختار كان كار ديد * اميرى و آن خيل بسيار ديد

پياده شد از اسب چون شير نر * پياده بمانند شيران . . .

ز ره دامن خويش زد بر كمر * به دست اندرون تيغ ، آسيمه‌سر

از آن پارسى لشكر نامدار * بكشت اندرآن نيمه‌شب يكهزار 580

همىگفت مهلب كه اين مرد نيست * به گيتى كس او را هماورد نيست

نهنگ است يا زخم‌خورده پلنگ * پياده بدين‌گونه آيد به جنگ

بفرمود مهلب كه در داروگير * روان گشت بر كوفيان زخم تير

بسى مردم از كوفيان كشته شد * در آن تيره‌شب خلق سرگشته شد

هر آن كس ز انصار مختار بود * به بند بلاها گرفتار بود 585

ستادند بر پيش مهتر به جنگ * بدادند جان از ره نام و ننگ

چنا [ ن ] تا به يك جاى كشته شدند * به خاك و به خون در سرشته شدند

ز انصار مختار يك تن نماند * كه مهلب در آن خاك خونش نراند

چو پاسى از آن تير [ ه ] شب درگذشت * دو لشكر ز خون ريختن بازگشت

دوم روز يك تن نشد سوى جنگ * دو لشكر بكردند بر جا درنگ 590

سرافراز مختار با غصه جفت * به فرزند سعد سرافراز گفت

كه بر حيله كردند بنيان جنگ * دليران دانا و مردان جنگ

به افسون توان شير نر مور كرد * همان چشم بدخواه را كور كرد

بلاى همه لشكر از مهلب است * مرا جان ز اندوه او بر لب است

يكى حيله سازيم كان بدنشان * شود سرنگون پيش گردن‌كشان 595

تو برعكس اى مير بربند بار * بزن طبل با خيل خود شو سوار

روان شو به راه مداين چو باد * [ مكن ] از پى من پراكنده ياد

چو جاسوس بيند كه تو در ميان * به كينه برفتى چو شير ژيان

شود پيش مصعب بگويد به راز * فرستد پى تو يكى سرفراز