همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٨

مدت خلافت متوكل چهارده سال

مهندس بياورد بيش‌از شمار * همان كارگر مرد پانصد هزار

ز بنا و رسام چندان‌كه بود * به كار ايستادند چون باد و دود

درم صرف كرد اندرآن كاروبار * هزاران هزاران هزاران هزار

ز گيلان بفرمود بردن درخت * به گاوان گردون درآن راه سخت

570 در آن بوم بخريد بىمر زمين * به زر و به زور و به مهر و به كين

ستم كرد بر مردم زيردست * به چيز كسان برد چون شير دست

بهاى زمين مىخريد و نداد * ستد ملك مردم به بيداد و باد

بگفتند با جعفر نامدار * كه دارى است اندر خراسان ديار

به شهر نشابور جاى فراخ * ز اندازه بيرون ورا برگ‌وشاخ

575 دو فرسنگ در سايهء آن بود * در آن سايه خورشيد پنهان بود

هوس كرد جعفر بدان صعب‌دار * فرو ماند حيران در آن ژرف‌كار

دلش خواست رفتن بر آن درخت * يكى گفت كاى خسرو نيك‌بخت

نبايد تو را رفت نزديك دار * درخت كلان را به نزد خود آر

چه بايد براى درختى سطبر * شدن تا نشابور چون ابر و ببر

580 پسند آمد او را حديث نديم * فرستاد بهر درخت قديم

درخت كلان را بفرمود كند * فكندند از پاى دار بلند

به اره كشيدند نزدش تمام * بر اشتر كشيدند پيش امام

شتر بود در زير آن شش هزار * چنان تا به سامره بردند بار

در آن راه شد اشتر شاه خرد * ز بار گران يك هزارى بمرد

585 هر آن كس كه مىديد دار عجب * به نفرين جعفر گشادى دو لب

همان شب كه آن هر دو شاخ درخت * ببردند نزد شه شوربخت

بكشتند آن شاه را نيم‌شب * بگويم تو را تا بمانى عجب

به شومى افكندن آن درخت * به قتل آمد آن جعفر نيك‌بخت

همان روز گشت آن عمارت تمام * كه شد كشته آن مهتر خويش‌كام

590 درخت و سرا از سپهر كبود * بر آن نامبرده مبارك نبود

دوم روز كردند آن را خراب * نبود اندر او ساعتى كامياب

چو بنياد آن قصر بر يخ نهاد * بدادند خاكش به‌زودى به‌باد