همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٤

مدت خلافت متوكل چهارده سال

فرستاد او را ، درون پر ز كين * ز سامره سوى خراسان زمين

ورا پور طاهر سرافراز مرد * به شهر نشابور بر دار كرد

برهنه نگونش برآويختند * بر او مهتران خون دل ريختند

سخن‌گوى را خود گناهى نبود * چو جعفر ستمكار شاهى نبود

465 پى كافرى مؤمنى را ز دار * درآويخت ، بنگر بدين كاروبار

از اين كارهاى بد اى هوشمند * نگه دار خود را مشو پرگزند

چو خواهى شدن زاين سپنجىسراى * ممان هيچ الا نكويى به جاى

در آن عاقبت سخت مغلوب شد * چو فرزند داو [ و ] د معيوب شد

به افلاج شد پا و دستش ز كار * بيفتاد بر بستر غم فگار

470 به جعفر از آن پيشتر گفته بود * چو از طالع بد برآشفته بود

كه اى شاه با خلق عالم بگوى * بدين كار با من بهانه مجوى

كه مخلوق گويند قرآن همه * بكردند از اين امر فرمان همه

ره عم نگه‌دار و آن راه پوى * به ترك حديث برادر بگوى

كه مأمون چنين گفت و اين بد چنين * تو هم برمگرد اى شهنشاه ، زاين

475 نكرد اين سخن زآن فرومايه گوش * چنين گفت با قاضى سخت‌كوش

سه فرزند بدپور داو [ و ] د را * بديدند آن هر سه مقصود را

قضا نامبرده بديشان نداد * پى كارهاى پريشان نداد

در آن شغل نام يكى تن نبرد * قضا را به يحيى بن اكثم سپرد

كه من بنده را با خدا كار نيست * به درگاه قرآن مرا بار نيست

480 بگويم كه قرآن كلام خداست * برون زاين مكن بنده را بازخواست

ز شومى اين گشت قاضى نزار * بمرد اندرآن درد و غم زارزار

ز نيكى احمد نياورد ياد * كه بد كرده با جعفر پاك‌زاد

چو يحيى دو سال اندرآن كار بود * ورا كرد جعفر گرفتار زود

همه مال‌هاى ورا برگرفت * به خروارها جامه و زر گرفت

485 ضياع و عقارش به تاراج داد * به نزدش همه كار دين بود باد

ز شاهان گيتى از آن پيشتر * بنگرفته بد كس ز داننده زر