همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٢

مدت خلافت متوكل چهارده سال

چو بار ستم شد ز اندازه بيش * بجنبيد اوباش از جاى خويش

برآمد از آن نامداران نفير * برفتند يكسر به درگاه مير

كشيدند شمشير و تير و تبر * بكردند آن خانه زيروزبر

گروهى به يوسف درآويختند * از او بر سر خاك ، خون ريختند

415 به يوسف درافتاد مردم چو گرگ * زدندش به شمشير خرد و بزرگ

بكشتند آن ظالم شوم را * كز او بد خرابى بروبوم را

به جعفر خبر شد ز قتل امير * دلش گشت ز آتش چو چرخ اثير

بفرمود تا رفت ميرى برش * كه بودى نماينده در لشكرش

بغاى « 1 » كبيرش همىخواند شاه * روان شد به تفليس از آن جايگاه

420 سپاهى گران برد با خويشتن * سپه جمله ترك ختا و ختن

چو نزديك تفليس رفت آن سپاه * برون آمد از شهر لشكر به راه

سپاهى همه جنگ را ساخته * به كيوان علم‌ها برافراخته

چو بر قلب تركان جعفر زدند * سپه را سراسر به‌هم برزدند

ز اول هزيمت بر آن خيل بود * بدين جانب اقبال را ميل بود

425 بغا بازپس‌رفت خسته‌جگر * گدازان چو در آب قند و شكر

شب تيره آن خيل را جمع كرد * درون را فروزنده چون شمع كرد

چنين گفت با نامداران خويش * بدان دل‌شكسته سواران خويش

كه هرگز گريزان شد از ميش گرگ * چگونه گريزد ز تاجيك ، ترك

سپيده همه مركبان زين كنند * برو ، يكسر از خشم پرچين كنند

430 چو من اسب را بازيابم به شيب * بجنبانم اى نامداران ركيب

شما سر به قربوس زين برنهيد * به تفليسيان آتش اندر نهيد

سحرگه ز خواب اندرآمد سپاه * نشستند بر پشت اسبان پگاه

سر نيزه‌ها را چو آذرگشسب * به يك ره نهادند بر گوش اسب

يكى حمله كردند بر اهل شهر * كه افتاد بر خاك از ايشان دو بهر

435 چو آب از رگ خلق خون ريختند * كسانى كه ماندند ، بگريختند

( 1 ) در تمام ابيات بوغا يا بوقا آمده است .