همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

چو زد بر سر كوه خورشيد تيغ * نهان شد به كنج عدم تيره ميغ

550 دو لشكر سوى رزم كردند راى * نظر كن به كار سپنجىسراى

كه از « 1 » بهر او چند خون خورده‌اند * سرانجام بر جا رها كرده‌اند

به دشمن بماندند ايوان و كاخ * به تنگى شدند از جهان فراخ

دگربار بر همدگر تاختند * گرفتند و كشتند و انداختند

در آن حرب و كين مالك عمر « 2 » نيز * همىگشت چون شيردل پرستيز

555 به فرزند اشعث روان بازخورد * چو ديدش چنان كوشش آغاز كرد

بزد تيغ بر تارك بدنشان * شد از تيغ او بر زمين خون‌فشان

به يك زخم از تن سرش دور كرد * زبان را به تكبير بگشاد مرد

بر مير شد گفت مژده بيار * كه شد كشته آن دشمن نابكار

از آن خونيان اين يكى مانده بود * زمانه برآورد از او نيز دود

560 زمين زآن همه خونيان پاك شد * هر آن تن كه خون كرده بد خاك شد

فرو [ د ] آمد از اسب مختار شاد * رخ خويش بر خاك تيره نهاد

همىگفت كاى داور دادگر * تو آرى مراد دل ما به بر

از آن پيش من بندهء مستمند * شدى زير اين تيره خاك نژند

نهادى مراد مرا بر كنار * مرادم . . . و آن سر نابكار

565 كه خون حسين على را بريخت * ز كوفه شب تيره بيرون گريخت

بياورد وى را بدين كارزار * برآوردى از مرد بدرگ دمار

چو شد كشته فرزند اشعث به درد * سپاهش [ پراكنده ] شد ز آن نبرد

همه لشكر بصره گرديد [ باز ] * چو گنجشك سرگشته از چنگ باز

چو مصعب نگه كرد سر پرستيز * بدان شب . . . چنان در گريز

570 بترسيد از آن كار و فرياد كرد * ز مهلب در آن انجمن ياد كرد

نگه كرد مهلب سوى خيل خويش * بفرمود تا اندر آيند پيش

چنين گفت كامروز نوبت مراست * به دنبالهء من برآييد راست

فرستاد نزديك مهلب به نام * سرافراز مصعب يل خويش‌كام

( 1 ) آن ( 2 ) پس مالك بن عمر النهدى با پادگان خود بر محمد بن اشعث حمله آورد ، همان ، ص 56 .