همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٩

مدت خلافت متوكل چهارده سال

مظفر چو منصور مقهور شد * وز آن سروران خرمى دور شد

به هريك يكى نان ندادند بيش * چو آن روز بدشان نهادند پيش

فرستاد اسحاق پيكى چو تير * به سامره نزديك فرزانه مير

كه اى شاه دشمن به كام تو گشت * سپهر و ستاره غلام تو گشت 335

چه فرمايى اكنون چو گشتند اسير * جواب اين‌چنين داد دانش‌پذير

كه آن هر سه تن را در آن درد و تاب * چو خوردند نان ، دور گردان ز آب

بجز نان خشك اى پسنديده‌مرد * مده آن سگان را در آن رنج و درد « 1 »

چنان كرد اسحاق كان مير گفت * شدند آن سران با غم و درد جفت

يكى هفته خوردند از آن نان خشك * در آن بند و زندان به كردار مشك 340

ندادندشان آب و دادند نان * در آن رنج و محنت سپردند جان

سرافراز جعفر چو خونخوار شد * به بادافرهء آن گرفتار شد

اگر خسروى ، دور باش از ستيز * تو خون سر بىكسان را مريز

كه كم زندگانى بود پادشاه * چو بىجان كند مردم بىگناه

گنه‌كار اگر زنده مانى گناست * بريدن پى ناسپاسان رواست 345

چو خواهى كه مانى به گيتى بسى * مريز از سر خشم خون كسى

مكن زور بر مردم زيردست * كه در كار از اينجايت آيد شكست

ميان را به خون عزيزان مبند * ز [ گفتار ] گوينده بپذير پند

چه گويى ازاين روزگار درشت * به نازش بپرورد و بازش بكشت

چو برمىكشد روزگارت ز چاه * سرت مىرساند به خورشيد و ماه 350

مشو غره كم كن از اين [ كبر و ناز ] * كه زودت به زير آورد از فراز

چه نازى ، چو رفتى به چرخ برين * كه ناگه زند آسمان بر زمين

چو بيش‌از دو صد سال شد سى و پنج * ز جعفر همه خلق را بود رنج

ز بيداد كردن نياسود هيچ * دلش بود مارى سيه پر ز پيچ

سه فرزند خود را وليعهد كرد * به كار اندرون بىكران جهد كرد 355

بر او آن حكايت مبارك نبود * فلك تاج عمر از سرش درربود

( 1 ) درد و رنج