همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٧

مدت خلافت متوكل چهارده سال

ممانش كه آيد به سامره باز * همانجا بدارش به گرم‌وگداز 280

ز سامره سرور به بغداد شد * خليفه چو او رفته بد شاد شد

همه خلق بغداد پيش‌آمدند * برش همچو پيوند و خويش آمدند

به حج رفت فرزانه [ ز ] آنجا چو گرد * در آن بوم و برزن بسى خير كرد

چو ايتاخ از كعبه گرديد باز * ز كوفه چنان كرد فرزانه ساز

كز آنجا به سامره گردد روان * نيامد به بغداد با كاروان 285

چو اسحاق مصعب خبردار شد * ز دانش روان بر سر كار شد

يكى نامه بنوشت اسحاق زود * بدان‌سان كه [ آن شاه ] فرموده بود

به ايتاخ كاى مير برگرد شاد * به بغداد بازآ چو تير از گشاد

تو را قدر از اين‌جاى گردد بلند * شوند از تو گردن‌كشان ارجمند

مزين كن اين بوم و برزن به راى * مكن هيچ تأخير و آنجا مپاى 290

بنى هاشمى چشم راه تواند * به اميد روى چو ماه تواند

بيا تا مشرف شوى زاين سران * وز اينجا به سامره شو كامران

بيا تا مشرف شود اين ديار * به عزّ قدوم تو اى شهريار

تو را نيز از اين رفعت افزون شود * دل بدسگال تو پرخون شود

چو نامه بيامد بر شيرمرد * دمش داده بودند از آن‌دم بخورد 295

قضا و قدرت دست و پايش ببست * دلاور بر اسب تكاور نشست

ز روبه به دام اندر افتاد شير * به بغداد شد نامدار دلير

چو آمد به بغداد آن سرفراز * دل‌افروز اسحاق شد پيشباز

برفتند عباسيان با امير * به ديدار ايتاخ روشن‌ضمير

بزرگان بادانش و نامدار * گرفتند ايتاخ را در كنار 300

ورا مير اسحاق دربرگرفت * چو پرسيده بد باز از سر گرفت

كه چونى تو از رنج راه دراز * از آن سختى راه و شيب و فراز

سراى خزيمه « 1 » كه بر دجله بود * رسيده سرش تا به چرخ كبود

بفرمود تا بازپرداختند * در او فرش پاكيزه انداختند

( 1 ) خواستند كه در خانهء خزيمة بن حازم بنشينند ، تاريخ ابن خلدون ، 2 / 426 .