همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٤

مدت خلافت متوكل چهارده سال

به ايتاخ بىمر پراكنده گفت * ورا در سخن كمترين بنده گفت

همىگفت كاى بدنشان ترك شوم * تو را شد كنون مصر تا شام و روم

تو طباخ بودى شدى شهريار * ندارى كنون در جهان مثل و يار

ببرم سرت را به‌زودى ز تن * بيندازم اندر صف انجمن

205 به دو گفت ايتاخ كاى بىهنر * نترسد ز غرم ژيان شير نر

تو را من رسانيدم اين جايگاه * ز من گشتى اندر جهان پادشاه

منت سرنگون اندر آرم ز تخت * نسازد تو را نيكى اى شوربخت

ز خلوت يكى ديگر آرم برون * نشانم به جاى تو اى ديو دون

چو ايتاخ از اين در سخن‌ها بگفت * بيفتاد برجاى جعفر بخفت

210 سپيده كه جعفر درآمد ز خواب * سرش بد گران از بخار شراب

به دو زيركى گفت كامشب چه رفت * كه آمد به نزد شما و كه رفت

چنان مست بودى ز جام نبيد * كه ديو از نهيب شما مىرميد

به ايتاخ گفتى كه خونت به راه * بريزم همين‌دم بر اين جايگاه

سر و استخوانت سگان را دهم * تنت را به دود و دم اندر نهم

215 كشيدى بر آن نامور تيغ تيز * نمودى سران را دم رستخيز

تحمل بسى كرد ايتاخ مير * نزد دم دلاور در آن داروگير

و ليكن چون از حد فزون گشت بار * درآمد دمى نامبرده به‌كار

تو را گفت بنشين مشو نيم‌خيز * اگر نى ببينى دم رستخيز

زنم بر سر بدگهر خنجرى * نشانم به جايش عيان ديگرى

220 چو بشنيد جعفر بترسيد سخت * بلرزيد حالى چو برگ درخت

بيامد به نزديك ايتاخ و گفت * كه گفتار مستان ببايد نهفت

بود كمتر از مرد ديوانه مست * نبايد حديثش گرفتن به دست

تويى راحت روح رنجان من * پدروار لرزنده بر جان من

جز از تو مرا كيست اندر جهان * تويى يار من آشكار و نهان

225 گر از بيخودى با تو بد گفته‌ام * يقين است كان بد به خود گفته‌ام

اگر عذر من درپذيرى رواست * دلم دردمند است و لطفت دواست

ببوسيد ايتاخ پاى امير * بپذرفت عذرش به روشن‌ضمير