همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٣

مدت خلافت متوكل چهارده سال

به ميرى ورا معتصم نام برد * همه ملك سامره او را سپرد

زمان تا زمان كرد شاهش بلند * چو ديدش چنان عاقل و هوشمند 175

اميرى مكه ورا داد شاه * ز ماهى همىرفت تا برج ماه

به بالاش مىبرد چرخ حرون * بدان تا كند عاقبت سرنگون

برآمد چو شيره ميان ثمن * مدينه ورا گشت و مصر و يمن

مه و سال مىكرد عيش و طرب * به فرمان او گشت روم و عرب

ز گردن‌كشان بر سر آمد چو تاج * شد آن كامران بعد از آن ميرحاج 180

چو واثق امام جهان شد به راى * به دو داد ميرى تركان به جاى

به تركان بر آن نامور شد امير * كمانش زدى چرخ گردان به تير

چو شد جعفر اندر زمانه امام * به دو داد ملك جهان را تمام

ز خاور ورا گشت تا باختر * زمان تا زمان بركشيدش چو زر

ز ايتاخ برتر نبد هيچ مير * گذر كرد از ماه و كيوان و تير 185

يكى روز جعفر به عزم شكار * روان گشت با لشكر كامكار

ايتاخ سرافراز با او به راه * پى صيد گشتند هر جايگاه

گرفتند تيهو و بازآمدند * بر چشمه‌سارى فراز آمدند

فكنده بسى غرم و آهو و گور * بفرمود جعفر در آن شروشور

كه تا هيمهء خشك كردند جمع * زدند آتشى اندر آنجا چو شمع 190

ز هر جاى آتش برافروختند * بر آن هيمهء خشك مىسوختند

به سيخ از بر آتش تيزتاب * بكردند ران گوزنان كباب

همان سينهء غرم تا پشت گور * زدند و بخوردند در آب شور

سراپرده زد بر لب دجله مير * مى آورد و خوردند و شد شيرگير

در آن بزم بودند گردن‌كشان * سر شيشه شد بر قدح خون‌فشان 195

ستادند بر پاى سيمين‌بران * ز مى شد سر نامداران گران

سرافراز ايتاخ بر پاى بود * در اين انجمن مجلس‌آراى بود

به دو گفت بنشين چو شد مست مير * روان در قدح باده چون شهد و شير

شد از ساغر يك منى مير مست * سر عربده داشت ، چوبى به دست

چنان بىخبر بود از باده مرد * كه بىخويشتن بانگ و فرياد كرد 200