همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥١

مدت خلافت متوكل چهارده سال

به چشم عزيزان شدم خوار سخت * ز من روى بنهفت اقبال و بخت

بر شاه شو بنده را عذرخواه * مگر گردد از بنده خشنود شاه

چو واثق كند يك نظر سوى من * شود همچو خورشيد و مه روى من

به دو گفت قاضى كه فرمان كنم * چو دردت فزون گشت درمان كنم

بگفت اين و آمد بر شهريار * سخن گفت چون لؤلؤ شاهوار 130

گناه برادر ز واثق بخواست * چو زر كار آن مهربان كرد راست

شفاعت بپذرفت اندر نهفت * و ليكن به قاضى فرزانه گفت

كه آوردن او نباشد صواب * بمان مدتى در درنگ و شتاب

برآمد بر اين مدتى روزگار * يكى روز واثق شه كامكار

همىگفت با او حديث پدر * سخن گفت بىمر ازاو دربه‌در 135

همىگفت هردم در آن انجمن * كه خشنود بادا روانش ز من

چنين گفت قاضى كه اى سرفراز * روان پدر اين زمان بر فراز

رخم را بپيوند و سستى مكن * از اين پيش ناتندرستى مكن

بخوان جعفرت را بر خويشتن * فروزنده كن اختر خويشتن

ابو الفضل را از غم آزاد كن * روان پدر در زمان شاد كن 140

به گفتار قاضى ورا خواند پيش * نوازيد بازش ز اندازه بيش

ورا سيم و زر اسب و تشريف داد * ز فرزانه خشنود شد پاك‌زاد

به وقتى كه فرزانه واثق بمرد * ز جعفر همين نامور نام برد

به گفتار قاضى سران سپاه * ورا برنشاندند حالى به گاه

نبد راضى از كار قاضى وزير * نمىخواست او را كه گردد امير 145

چو جعفر نشست از بر تخت داد * دلش بود چركين ز پور زياد

شهنشه از او در درون كينه داشت * به جان اندرآن كينه [ ديرينه ] داشت

سرافراز يك ماه دستور بود * دل جعفر از كار او دور بود

چو ماهى برآمد بفرمود مير * به ايتاخ آن ترك دانش‌پذير

كه دستور ما را ببر بازدار * سوى خان خود و اين سخن راز دار 150

برفت و چنان كرد كان مير گفت * ورا بند كردند اندر نهفت

دويم روز تخم بدى كاشتند * همه مال او پاك برداشتند