همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٠

مدت خلافت متوكل چهارده سال

چو شد پيش دستور بىدين‌وداد * به زير اندرش زود كرسى نهاد

بفرمود حجام را مرد پير * كه استره بردار و مويش بگير

چنان كرد حجام كان پير گفت * سخن با سرافراز چون تير گفت

تراشيد موى سر سرفراز * چو شد جمع زد بر رخ شاه باز

105 برون شد خجل جعفر و دل‌فگار * بدان كار از هركسى شرمسار

دويم روز جعفر به ديوان شاه * درآمد جگرخسته حيران ز راه

بر عارض لشكر آمد به درد * به دو گفت كاى مهتر زادمرد

ندارم جوى سيم خرجى كنون * از آنم جگرخسته ، دل پر ز خون

تهىدستى و درد دل بر سرى * نشانى است بر روز شوم‌اخترى

110 نگه كن به فرمان ادرار من * به زر كن چو زر در زمان كار من

مرا نان يك‌روزه در خانه نيست * چو من مرغ را ره به يك دانه نيست

نكوهيده عمران بيازيد دست * ستد خط او را بيفكند پست

بينداخت فرمان ميان سراى * خجل گشت جعفر از آن تيره‌راى

از آنجا كه بد نامور برنخاست * زمان تا زمان جعفر از غم بكاست

115 چو برخاست زآن جايگه با وزير * همه كار او كرد حالى چو تير

درم داد فرزانه را سى هزار * به دو گفت كاى مرد والاتبار

ببر سيم و عذر دلاور بخواه * بگويش كه اى مير بارسم‌وراه

تو اين را پى بندگان خرج كن * به دل در حديث مرا درج كن

كه نيكو كند كار تو كردگار * شود كارهاى تو همچون نگار

120 يكى روز جعفر كه مسعود شد * به نزديك فرزند داو [ و ] د شد

چو فرزند داو [ و ] د رويش بديد * از آنجا كه بد پيش جعفر دويد

ببوسيد پاى و دو دستش به مهر * به ديدار او تازه بگشاد چهر

ورا بر سر دست مسند نشاند « 1 » * بر آن نامور گوهر احمد فشاند

بياورد شربت بدان مير داد * ورا دم‌به‌دم آفرين كرد ياد

125 چنين گفت جعفر به قاضى كه من * فرومايه گشتم به هر انجمن

( 1 ) ورا سر بر سر دست مسند نشاند