همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٩

مدت خلافت متوكل چهارده سال

از آن خواب كان نامور ديده بود * ز جعفر دل شاه گرديده بود

ز زندان چو بيرون شد آن نامدار * دل‌آزرده از گردش روزگار

ز واثق كه شاهى جفاپيشه بود * سرافراز جعفر در انديشه بود

درونش چو از خواب‌وخور دور شد * يكى روز نزديك دستور شد « 1 »

در آن روز دستور مشغول بود * دلش چون سر زلف مفتول بود 80

نكرد التفاتى به جعفر وزير * بگفتش كه بنشين در آن داروگير

چو خالى شد آن‌دم ز مردم سراى * به جعفر پسر گفت بنشين ز پاى

ز اول ترش كرد فرزانه روى * چه كارى است گفتا به جعفر ، بگوى

چنين گفت جعفر كه اى دين‌پناه * ز واثق برو عذر چاكر بخواه

اگر شاه خشنود گردد ز من * تو را بنده باشم به هر انجمن 85

ورا گفت دستور باآفرين * كه تو از جهان پارسايى گزين

اگر زاين سپس پارسايى كنى * ز ناكردنىها جدايى كنى

ز تو شاه خشنود گردد يقين * بساط جفا درنوردد يقين

ز گفتار او جعفر زادمرد * بناليد و ديده پر از آب كرد

برون رفت نوميد از آن جايگاه * يكى رقعه بنوشت دستور شاه 90

به واثق كه جعفر بيامد برم * بسى داد بيهوده درد سرم

به من گفت شاه جهان را بگوى * كه افزون كند بنده را آبروى

چو حيزان فرو هشته موى از جبين * كشان دامن و آستين بر زمين

به دستور بنوشت جعفر جواب * كه حجام حاضر كن و تشت آب

بخوان زود نامرد را پيش خويش * ببر زلف و بتراش مويش ز پيش 95

بزن باز بر روى او موى را * بران از بر خود جفاجوى را

چو مويش تراشيده باشى ز سر * يكى تيز مقراض خواه از هنر

به تن بر ورا جامه كوتاه كن * بدين‌گونه نزد منش راه كن

فرستاد دستور او را بخواند * چو جعفر برش رفت حيران بماند

گمان برد كز شاه دستور و مير * همه كار او كرد يكسر چو تير 100

( 1 ) بود