همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٨

مدت خلافت متوكل چهارده سال

كهن رسم‌ها را بينداختند * نوآيين دگر كارها ساختند

پسر داشت واثق يكى طفل خرد * به شاهى ورا هركسى نام برد

هنوز از لبش اندرآن داروگير * همىآمد از كودكى بوى شير

وصيف و بغا هر دو رفتند پيش * سخن‌ها بگفتند برجاى خوش

55 كه كودك نشايد به گيتى امام * نگردد به طفل اين حكايت تمام

بجايست جعفر سزاوار تخت * در اين كار گردد ورا يار بخت

برفتند و كردند بر وى سلام * ورا جمله خواندند مير و امام

از آن پيش بد ديده جعفر به خواب * كه بودى به دستش يكى كوزه آب

فتادى در آن آب چندى شكر * بخوردى سرافراز دين . . .

60 نبشته بدى بر شكر نام مرد * چو در آب شد آن شكر بازخور [ د ]

از اين خواب يك تن به واثق بگفت * ز كار شكر همچو گل برشكفت

ز جعفر به تندى برآورد گرد * بفرمود بست و به زندانش كرد

يكى سال جعفر در آن بند بود * به بند اندرون مرد خرسند بود

همىكرد صبر اندرآن بند سخت * به دوزخ سرانجام ننمود بخت

65 چو سالى برآمد رها شد ز بند * چنين است كار سپهر بلند

گهى پادشاهى ، گهى بند و چاه * زمانى غم و ساعتى آب و جاه

ورا پور داو [ و ] د قاضى نشاند * بر از تخت و بر تاج گوهر برنشاند

وزيرش محمد بد آن بىنظير * كه عبد الملك بود باب وزير

بد آن نامور از نژاد زيات « 1 » * كه كردى هميشه صلات صلات

70 به ايام بابش هم او بد وزير * به دوران واثق شده بىنظير

به تركان يكى ساله روزى بداد * سپه گشت آباد از آن پاك‌زاد

چو شد بر دو صد سال سى و دو سال * برآورد مرغ شهى پروبال

ز دستور جعفر بيازرده بود * كز او بىكران خون دل خورده بود

ز كار وزارت ورا باز كرد * دلش با غم و غصه انباز كرد

75 در آن‌گه كه جعفر گرفتار بود * به حبس اندر از ديده خونبار بود

( 1 ) محمد بن عبد الملك بن الزيات