همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٧

مدت خلافت متوكل چهارده سال

براى خلافت ورا نصب كرد * وز آن پس بشد نام بد كسب كرد

نبد معتمد آن زمان در حساب * كه كهتر بد آن مهتر كامياب 25

موفق نيامد در آن كاروبار * ندادش وليعهدى آن شهريار

چو باب آن دو تن را نياورد ياد * خدا شغل گيتى بدان هر دو داد

خليفه موفق شد ، آن بىهمال * دو ده سال بد حاكم ملك و مال

كنون آل عباس بادين‌وداد * از آن مير دارند نسل و نژاد

تو بالاى استاد دكان مگير * بمان تا چه بازى كند چرخ و تير 30

اگر معتمد را پدر خوار كرد * عزيزش خداوند جبار كرد

ورا داور دادگر بركشيد * چو شمشير ، و از دشمنان سركشيد

چو با منتصر داد عهد و مقام * ورا خواند جعفر امير و امام

به جانش رسانيد ناگه گزند * ز بن بيخ شاخ وجودش بكند

ز جسم پدر كرد خالى جهان * به چرخ اندرون كرد چرخش نهان 35

پدر را بكشت و فراوان بزيست * بر آن بدگهر هركه بد خون گريست

بخوان كار گشتاسب و اسفنديار * خرد را از اين‌جاى كن جفت و يار

ز شيرويه و خسرو بىنظير * بخوان اين حكايت به جان ياد گير

ازآن‌پس چو شاهى بدى كامكار * ندادى به فرزند ملك آشكار

گرش يك پسر بودى ار ده ، نداد * نكردى معين كسى پاكزاد 40

نگفتى وليعهد من اين بود * كز آن در ميان فتنه و كين بود

نبشتى نهان نام آن كس كه شاه * ورا داده بودى بزرگى و جاه

سپردى بدان كس كه ديدى صواب * پس از مرگ بودى سؤال و جواب

كسى را وقوفى نبودى بر آن * نگشتى پسر بر پدر سرگران

چو آن شاه را روز رفتى به سر * نگفتى سخن ، گر بدى ده پسر 45

از آن‌جاى گنجور با درد و رنج * برفتى به نزديك آكنده گنج

برون بردى آن درج با مهر زود * بدان‌جا كه بايستى از سر گشود

گشادند از درج بربسته بند * بخواندندى آن كاغذ سودمند

نشاندندى آن شاه را بر سرير * كه نامش نبشته بدى بر حرير

در آن جاهلى بود اين رسم و راه * چو اسلام برشد به خورشيد و ماه 50