همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٦

مدت خلافت متوكل چهارده سال

مدت خلافت متوكل چهارده سال

مدت خلافت متوكل چهارده سال

ز واثق حكايت بگفتيم و رفت * چنين در دانش بسفتيم و رفت

محمد جوينى در اين دير دير * بماناد از آن‌سان كه در بيشه شير

چو گل باد رويش به فصل بهار * خرامان و خرم به ليل و نهار

بود زنده چون مشترى اخترش * فرازنده تا چرخ گردان سرش

5 سرش سبز چون سرو از باد و نم * مبادا ز فرقش يكى موى كم

فلك را به دو چشم روشن چو ماه * كه او آفتابى است انجم سپاه

رخش بر سپهر شهى ماه باد * مقامش مه و سال برگاه باد

من اكنون ز بو الفضل گويم سخن * به دو نو كنم روزگار كهن

تو را از موكل حكايت كنم * سخن‌هاى او را روايت كنم

10 به يك ميم گشتست پشتم چو جيم * نپيوست اين‌جا توكل به ميم

به ميمى ز نامش منم پايمال * توكل كنم نام آن بىهمال

به نظم روان از كسم بيم نيست * توكل شود چون ورا سيم نيست

توكل « 1 » اگر گويمش هست راست * ولى راست تقرير اين در وراست

به ميمى نمىگشت موزون سخن * نبردم ز اندازه بيرون سخن

15 بد او در جهان شانزده سال مير * به رفعت فزون شد ز كيوان و تير

ز هجرت دو صد سال و پنجاه بود * كه چوگان او گوى شاهى ربود

روايت كند مصعب بن زبير * كه سردار دين بود و بنياد خير

كه بو الفضل را بود فرزند پنج * چو شد حاكم اندر سراى سپنج

يكى منتصر بود مهتر پسر * كه تا چرخ گردون برآورد سر

20 دوم معتز نامبردار بود * كه بادانش و بخت بيدار بود

مؤيد سيم پور نام‌آور است * كه چون خور فروزنده در خاور است

موفق ورا بود چارم پسر * بگويم به تو حال او سربسر

همان معتمد بود پنجم امير * كه بودى به كردار انجم منير

( 1 ) متوكل