همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٥

خبر مرگ واثق بن معتصم

سطرلاب در سايهء آفتاب * نهادند و كردند چندى حساب

نشستند هر چار يك جايگاه * نماينده در پيش مولود شاه 140

ز هيلاج كردند او را قياس * كه بر وى بود عمر ما را اساس

پس از كدخدا ياد كردند نيز * فزودند بر هر دو بسيار چيز

سهام ورا جمله كردند بخش * پس آن‌گاه كردند برجاى نقش

براندند تأثير عمر امير * در آن حكم شد بىكران داروگير

بگفتند كاين واثق بىهمال * بماند در اين ملك پنجاه سال 145

از اين رنج يابد به‌زودى خلاص * شود كامران بر سر عام‌وخاص

بر اين يك سخن جمله برخاستند * به شادى جهانى بپيراستند

همه شهر پر شد كه شاه جهان * كند حكم پنجاه سال آن‌چنان

كه يك روز نبود به گيتى دژم * به گردن‌كشان برببارد درم

پس از پنج روز آن شهنشه بمرد * خجل شد كسى [ كاو ] ستاره شمرد 150

در اين خاكدان جز كه نيكى مجوى * مريز از پى سيم و زر آبروى

مرا دل به درد است از اين گوژپشت * كه او چون من و چون تو بسيار كشت

به نام نكو مير و نازنده باش * به جان خرد « 1 » جاودان زنده باش

ستاره شمر نيز درپى بمرد * بداختر كسى كاو ستاره شمرد

وزيرش جهانگير داو [ و ] د بود * كه فرزند فرزانه مسعود بود 155

امير جهان سى و شش ساله بود * ز مرگش جهانى پر از ناله بود

رخ نامور بود سرخ و سپيد * سرانجام شد سرو قدش چو بيد

خطى خوب و نغز و عجب داشتى * يكى خال در چشم چپ داشتى

سيه بود آن خال مانند قير * ميان سپيدى سخن يادگير

به بالا ميانه ، به بازو قوى * پر از دانش و فاضل و معنوى 160

به شعر و به موسيقى آن شهريار * گرو برده از هركسى وقت كار

دو كتفش بلند و دو ساقش سطبر * چو خورشيد تابان و باران چو ابر

اگر نيك بد ، گر بد اندر گذشت * به پايان رسيد آن همه سرگذشت

( 1 ) خود