همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٤

خبر مرگ واثق بن معتصم

نگون در مغاكى بود مسكنش * شده طعمهء مار و موران تنش

115 چه نازى بدين يك دو روز مهى * چرا دل بدين ملك فانى نهى

كه چون چشم برهم زنى از فراز * ز تو هم در آن‌دم ستانند باز

به‌هوش آى و شغل دگر پيش گير * كه بر تو نماند سرا و سرير

از آن پيش كاين ملك و مال و متاع * گه نزع تو افتد اندر نزاع

به دشمن رسد آنچه مانى به جاى * بدين دوستان بخش و بردار پاى

120 به دست خودت دادن اولىتر است * كه دادن ز بنهادن اولىتر است

شنيدم ز مروان شه كامكار * كه خوانند اعرابيانش حمار

چو در زور پيلش بديدند سر * به كردار پيلش دريدند بر

بريده سر آن سرافراز مرد * سوى كوفه بردند و بر بند كرد

نهادند نزديك سفاح سر * به چشم خرد كن در اين‌جا نظر

125 فتاد از دهانش به بيرون زبان * بيامد يكى گربه‌اى در زمان « 1 »

زبان سرافراز مروان ببرد * به كار جهان دل نبايد سپرد

اگر گوش دارى زبان را ببر * تو در گوش كن اين سخن‌ها چو دُر

ز دنيا يپرهيز كاو دشمن است * برِ اهل دل اين سخن روشن است

بگير اى نماينده خوش اعتبار * منه بر دل خسته زاين بيش بار

130 به چيزىكه بر تو نخواهند هشت * چرا مىفروشى به دوزخ ، بهشت

يكى روز واثق در آن رنج و درد * بزرگان داننده را جمع كرد

كه بودند استاد و اختر شمر * به دانايى اندر زمانه سمر

ازآن‌جمله بهبود فرزند سهل * كه كامل بد اندر صناعات و اهل

ز ريحان و بو معشر و كوشيار * فزون‌تر بد آن مير در هر ديار

135 دوم فضل اسحاق بد هاشمى * كه چون او به دانش نبد آدمى

سيم بد سماعيل واجب‌نژاد * كه در علم چون او زمانه نزاد

چهارم ز خوارزم شيخى همام * كه موسى بد آن رنج برده به نام

چو از كار انجم خبر داشتند * بفرمود تا زيج برداشتند

( 1 ) مرزبان