همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٢

خبر مرگ واثق بن معتصم

ورا حاجبى بود ايتاخ نام * بيامد به پرسش به نزد امام

چو آتش ورا در دم مرگ ديد * همه شاخ بىبار و بىبرگ ديد

سوارى كه اندر دم كارزار * نترسيد از تيغ‌زن صد هزار

65 به يك چشم در كامران بنگريد * بترسيد حاجب دلش بردريد

به پشت آن سرافراز شد بازپس * عجايب نديدست اين‌گونه كس

غلاف حسامش در آن ترس‌وبيم * بيفتاد و شد بر يكى جا دونيم

چنان منفعل شد از آن ترك‌تاز * درآن‌دم كه مىخواست گرديد باز

كه از صفهء قصر شد سرنگون * سر و دست و پايش به خون اندرون

70 به هنگام جان كندن آن شهريار * نظر كرد در حاجب نامدار

روايت كند قاضى نامجوى * به نزد بزرگان باآبروى

كه واثق بر آن صفه حالى بمرد * وديعت به داراى داور سپرد

ورا در يكى خانه بردند زود * بدان تا بشويند ، چون كار بود

بشد موش و يك چشم واثق بخورد « 1 » * دلم گشت از اين غصه پرخون و درد

75 نظر كن يقين دان كه آن چشم بود * كز او در دل حاجب افتاد دود

يكى اهل دل گفت كاى لايزال * سر پادشاهان كنى پايمال

تو چشمى كه امروز از يك نظر * خطيرى از او ديد خوف و خطر

غذاى يكى موش كردى بجاى * پلنگى به دستش درآمد ز پاى

به چشمى نظر كن كه هنگام كار * از او سرنگون شد يكى نامدار

80 پس از يك زمان خورد موشى نزار * سزد گر بمويم بر اين زارزار

چرا برنمىآورى سر ز خواب * نمىبينى اين جنبش و انقلاب

كه هردم شهى را زبون مىكند * چو بالا بَرَد سرنگون مىكند

در اين دهر اگر دل نبندى به است * در اين گريه بر خود بخندى به است

مقامى خطرناك داريم پيش * به‌زودى ببايد شد از جاى خويش

85 بگير از ميان چون كمان گوشه‌اى * به دست آر آن راه را توشه‌اى

كه بىتوشه نتوان بر اين راه رفت * يكى روز بايد ز ناگاه رفت

( 1 ) بمرد