همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤١

خبر مرگ واثق بن معتصم

بياسود آن نامور در تنور * به يك هفته رنج از تنش گشت دور

بر اسب هنر بود بينا سوار * بدادش بسى شربت خوشگوار

شد اندر تنور آن جهاندار خوش * برآمد از او شاه ، خورشيدفش

ورم رفت بيرون ز دست و ز پاى * بيامد دل و جان و طبعش به جاى 40

ازآن‌پس كه پالود جوش سرشك * به جان كرد شاه آفرين بر پزشك

طبيبش چنين گفت كاى نامور * دگر زاين پراكنده چيزى مخور

دواى تو اى شاه كم خوردن است * تو پر مىخورى ، جاى قى كردن است

شود زاين سبب « 1 » سست امعاى تو * ورم مىكند در زمان پاى تو

چو اندك خورى آب كم بايدت * زمان تا زمان تشنگى بايدت 45

گرت زندگانى به كار است خيز * مبر با تن و جان شيرين ستيز

ز بسيار خوردن بپرهيز باش * فراوان مخسب و سحرخيز باش

ز آش گران دست كوتاه كن * سوى منزل جان سبك راه كن

مكن جان و دل را به خوردن توان * كه گر بار ديگر شوى ناتوان

ندارد طبيبى من هيچ سود * بنازد ز رنج تو جان حسود 50

تنورت نگيرد از اين‌بار دست * ز خوردن بكش هان به يك بار دست

مده جان شيرين به خوردن به‌باد * سخن‌هاى من دار يك‌يك به ياد

همان‌دم كز آنجا روان شد طبيب * ز مغزش برون ناشده بوى طيب

هم اندر زمان سر به خوردن نهاد * بداد آن جوان جان شيرين به‌باد

بيامد ز ناگاه آن رنج باز * بيفتاد بر بستر آن سرافراز 55

چو از نكث بيمار شد شهريار * ورا كس نگشت اندرآن رنج يار

طبيبان ستادند از راه باز * گرفتند پاى از بر شاه باز

سخن‌هاى داننده نشنيد مير * شهنشاه را كرد آن رنج اسير

بيفتاد از پا دگر برنخاست * در آن پرده شد قول گوينده راست

بر او روز از آن رنج تاريك شد * به جان جوان مرگ نزديك شد 60

به بالين نهاد از ره درد سر * بيفتاد و گشت از جهان بىخبر

( 1 ) سست