همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

در آن دم كه آن خلق را قتل كرد * چنين گفت با لشكر بصره مرد

500 دو خون بر شما بود ديشب مرا * وز آن بود در جان و دل تب مرا

شما را دو خون اين زمان با من است * كنم قتل هر كاو مرا دشمن است

بگفت اين سخن مرد [ و ] شد بازجاى * به نزديك مختار كشورگشاى

ورا مير مختار تشريف داد * بر آن نامور آفرين كرد ياد

سوى جاى رفتند مردان كار * گرفتند در خيمهء خود قرار

505 بخفتند تا شد زمين همچو عاج * شه مهر بنمود رخشنده‌تاج

دو لشكر دگرباره چون پيل و شير * به‌آورد رفتند تند و دلير

يكى رزم كردند از هر دو روى * كه از خون روان شد به هر جاى جوى

دگرباره شد علقمه جنگ‌ساز * بيفكند بىمر نشيب و فراز

ز ناگاه در لشكر بصريان * گرفتند آن گرد را در ميان

510 بكوشيد بسيار و بىمر بكشت * از آن نامداران به زخم درشت

سرانجام اسبش درآمد زپاى * به دست اندرون نيزهء سرگزاى « 1 »

ستاده بيفكند پنجاه مرد * زمان تا زمان علقمه حمله كرد

بر اين‌گونه تا كشته شد مرد كار * چنين مير اگر ميرى اى كامكار

شب آمد ز هم بازگشتند زود * به بالا نهادند سر همچو دود

515 طلايه برون شد ز هر دو طرف * گرفته همه تيغ هندى به كف

فتادند درهم بدان تيره‌شب * بكردند بسيار جنگ صلب « 2 »

بكشتند از خيل مصعب بسى * وز آنجا پراكنده شد هركسى

گرفتند ناگاه مردى اسير * ببردند نزديك مختار مير

بپرسيد مختار از آن نامدار * چه نامى ، به دو گفت من شهريار

520 كدام است شهرت به من بازگوى * ورا گفت شيرازى اى نامجوى

چگونه فتادى بدين بوم‌وبر * بپرسيد مختار از آن نامور

مرا مهلب آورد گفتا به جنگ * كه ديوان او بد مرا زير چنگ

به دو گفت مختار كاى خويش‌كام * كه باشد بگو مؤمنان را امام

( 1 ) گذاى ( 2 ) حلب