همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٨

مدت خلافت واثق پنج سال و سه ماه بود

وزير از پى او همىشد چو تير * بزد چنگ در دامن مرد پير

به دو گفت رد و قبولت يكى است * گمان مىبرى شاه ما كودكى است

235 درم خواستى از پى خويشتن * چو دادم به تو بازدادى به من

به دو گفت آن پير صاحب‌قدم * كه اى مرد بيننده بر من مدم

نيم بندهء آز و صيد نياز * در آز بر من نكردند باز

به سيم و به زر بنده محتاج نيست * چو بارم نباشد غم باج نيست

مرا صبحدم با خداوند پاك * يكى راز بود اندراين آب‌وخاك

240 مناجات كردم دمى با خداى * همىگفتم اى داور رهنماى

چه كردند اين شهرياران ز پيش * كه دادى بديشان همه مال خويش

يكى را زمين و زمان داده‌اى * براو بر در ناز بگشاده‌اى

سزاوار اين نيستند اين شهان * كه هستند يكسر همه گمرهان

به دستور ، آن بدر [ ه ] ها بازداد * وز آنجا روان گشت مانند باد

245 چو بشنيد واثق فرو برد سر * پس آن‌گه برآورد ، گفت اى پسر

برو سوى مخزن درم برشمار * اگر صد به‌كار آيد ار صدهزار

چو من اين مناجات كردم تمام * رسيدم همان‌دم به ناز و به كام

ز ناگه يكى هاتف آواز داد * جوابى پسنديده‌ام بازداد

كه رو آزمون را به درگاه شاه * گرت آرزويى است در دل بخواه

250 ببين تا سزاوار اين كار هست * تو را بر در نامور بار هست

كنون بر در شهريار آمدم * چو ديدم تو را بختيار آمدم

چو ديدم به شاهى سزاوار بود * درم بار بر كس چنين كار بود

من از مال و ملك جهان فارغم * نخواهم نهان گشت در غار غم

قناعت مرا گنج بادآور است * مرا دستگير از جهان داور است

255 توانگر به كنج قناعت منم * به دنيا نيالوده شد دامنم

بگفت اين و از خشم شد ناپديد * كسى زآن سپس روى دانا نديد

به گريه سوى واثق آمد وزير * فرو خواند نزدش كرامات مير

سرافراز واثق به دستور گفت * بدان ميزبان مرد مستور گفت

كه رو در خزينه مشو تندوتيز * سه چندين دگر زر بر اين سيم ريز