همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٧

مدت خلافت واثق پنج سال و سه ماه بود

جوانى جهان‌جوى بد كامياب * محمد ورا نام و بو عمر باب

به سنجار و موصل عرابى سرى * برآورد ناگاه با لشكرى

به بغداد بردند بربسته را * به درگاه واثق جگرخسته را

گروهى كه بودند با او اسير * بر آن در ستاده برهنه چو شير

بفرمودشان زنده بر دار كرد * دو پا بر زبر ، سر نگونسار كرد 210

شبى ناگهان آتشى برفروخت * ز بغداد يك نيمه افزون بسوخت

برفتند خلقى به خاك و به آب * بكشتند آن آتش تيزتاب

گرفته يكى خرد كودك به دست * به پشتش درآورده گردون شكست

يكى روز از پيش واثق وزير * برون شد شتابان چو بدر منير

بدان در ستاده يكى پير ديد * رخى چون گل و موى چون شير ديد 215

درم دادشان خسرو بختيار * بدان نامداران هزاران هزار

به پيش وزير آمد آن پيرمرد * به دو گفت كز من زمانى مگرد

سخن هرچه گويم ز من گوش دار * به جا باش و با خويشتن هوش دار

برو از برم با خليفه بگوى * كه چون كام ديدى بهانه مجوى

همه گنج گيتى تو را داده‌اند * در كام دل بر تو بگشاده‌اند 220

برون كن از آن بخش يزدان پاك * بينديش از خالق آب و خاك

به من سيم ده سرورا صد هزار * تو قرض خدا را از اينجا گذار

ز گفتار آن پير روشن‌ضمير * بخنديد برجاى چون گل وزير

بدان پير گفتا ترازوى يار * پى زر كشيدن روان‌تر بيار

به دستور پير سراينده گفت * كه جان را مكن با غم و غصه جفت 225

به خاك اندرون آب‌رويم مريز * مبر با من اى مرد دانا ستيز

برو اين سخن را به خسرو رسان * مگردان دلت را ز آيين و شان

اگر داد نزد من آور درم * وگر نى مشو اى دلاور دژم

وزير دلاور چو گل برشكفت * برفت اين حكايت به مهتر بگفت

سراسر درم را به درويش داد * چو بگرفت زر پير بادين‌وداد 230

سوى آسمان كرد چون ماه سر * بجنباند لب پير با زيب و فر

ببر پيش آن پير و عذرش بخواه * برفت و بياورد آن زر به راه