همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٥

مدت خلافت واثق پنج سال و سه ماه بود

ببرد آن سران را به نزد امام * بر او خواند احوال يك‌يك تمام

چو واثق رخ زادهء نصر ديد * ورا بسته زآن‌گونه در قصر ديد

قديم و حديثش تعلق به من * ندارد چه گويم پريشان « 1 » سخن

بر او گفت احمد كه حنبل بگفت * مرا مىكنى با غم و غصه جفت

يقين دان كه قرآن كلام خداست * ز من نشنود شاه ، الا كه راست 160

سوى خان هارون ورا بند كرد * روان گشت زآن‌جاى برخاست گرد

ز چيزىكه ما را نيايد به‌كار * مپرس و مگردان مرا خاكسار

مرا و تو را جاى گفتار نيست * سخن گفتن خام بر كار نيست

نگردد خردمند گرد فضول * مرو جز كه بر راه شرع رسول

مكن دوزخ خويشتن گرم‌تر * سخن‌گوى با خلق از اين نرم‌تر 165

نگه كن كه مأمون از اين‌جا چه برد * ز ناگه روان را به خوارى سپرد

تو را نيز ابليس گمراه كرد * به راه اندر از بهر تو چاه كرد

ميفت اندراين چاه چون چشم هست * ره راستى گير اى دين‌پرست

چنين دوزخ خويش پايان مكن * در اين راه خود را شتابان مكن

برآشفت واثق از آن دين‌پناه * به هيبت همىكرد در وى نگاه 170

بفرمود تا نطع و ريگ آورند * به روى بزرگان دين ننگرند

چو آن گرد فتنه برانگيختند * بر آن نطع ريگ روان ريختند

همىگفت با هركسى آشكار * كه بهتر از اين نيست در دهر كار

كه اين مرد را خون بريزم چو آب * بيابم ز يزدان فراوان ثواب

بفرمود چشم سرافراز بست * به شمشير يازيد چون شير دست 175

بزد چون برآورد بر گردنش * بيالود از خون دل دامنش

ستونى ز اسلام شد سرنگون * بغلتيد فرزانه در خاك‌وخون

روانش روان شد به‌سوى نعيم * چو خورشيد شد بر فلك مستقيم

فرو شد تن نازنينش به خاك * ز لوح بقا نام او گشت پاك

دريغا چنان دين‌پرستى دريغ * سرش را جدا كرد از تن به تيغ 180

( 1 ) برايسان