همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٢

مدت خلافت واثق پنج سال و سه ماه بود

تو را دست بر جان ما جمله هست * و ليكن در عفو بر كس نبست

مكن تيره بر ما تو روز سپيد * كه داريم يك‌يك به عفوت اميد

چو بر ما كنى رحم اى شهريار * يقين بر تو رحمت كند كردگار

ببخشود واثق بر ايشان ز مهر * خوش آمد ورا قول آن خوب‌چهر

85 بديشان ببخشيد سردار جان * ببردند از آن‌جا به گفتار جان

به شعر روان جان شيرين بيافت * به تير سخن موى شايد شكافت

بماند اين نكويى از او يادگار * به گيتى جز از تخم نيكى مكار

دلا تا توانى به نيكى گراى * كه چون بگذرى زاين سپنجى سراى

شود نيكويىها تو را دستگير * به فردوس‌سازى سرا و سرير

90 چو شد سال بيش‌از دو صد سى و يك * بگرديد برعكس دور فلك

به بغداد برخاست مردى بزرگ * غريوان چو ببر و گرازان چو گرگ

به نام آن امين احمد نصر بود * بزرگ بزرگان آن عصر بود

هنرمند و فاضل بد و نام‌جوى * سخن‌پرور و عالم و نغزگوى

امام جهان واثق نامدار * همىكرد راز نهان آشكار

95 همان راه بر شد كه مأمون شدى * چو از پردهء شرع « 1 » بيرون شدى

همىگفت مخلوق باشد كلام * نبايد جز اين گفت با خاص‌وعام

كسى كاين نگويد ، ببرم سرش * منادى بكردند در كشورش

بد آن احمد از حنبل كامران * بر او اين سخن بد به غايت گران

به درد آمد از غم دل پاك‌مرد * ندانست درمان آن رنج و درد

100 از اين اهل ايمان پريشان شدند * شبى پيش احمد ز پنهان شدند

بگفتند كز غم به جان آمديم * بدين وقت نزد تو زآن آمديم

تو با ما در اين كار دين يار گرد * ز كردار اين مرد بيزار گرد

كه او بر ره كافران مىرود * ز اسلام و دين بر كران مىرود

همان راه مأمون گرفتست پيش * نه آيين دين است و نى رسم كيش

105 گرفتند دست دلاور سران * بكردند بيعت بر آن كامران

( 1 ) شرح