همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

چو تاريك شد ، از نشيب و فراز * دو لشكر از آن حرب گشتند باز

همه لشكر كوفيان خسته بود * / به تن بر از آن زخم نابسته بود / « 1 » 475

/ نه چاره در آن رنج و بيچارگى / * فرو ماند برجا به يكبارگى

به مختار گفتند كاى نامدار * فتادند اين سرفرازان ز كار

سپاه بدانديش چون ده هزار * فزون‌اند اندر صف كارزار

سواران تو بيشتر خسته‌اند * ز سستى به كار . . .

همان به كه در كوفه سازيم جاى * دراين رزم فردا نداريم پاى 480

چنين گفت مختار با سركشان * كه آيد به برگشتن ما نشان

اگر بازگرديم ما زاين مقام * بدانديش گردد به دل شادكام

شود رو به پير چون نره‌شير * به دنبال ما اندر آيد دلير

همان به بود اين حكايت به قال * نگوييد زاين‌سان حديث محال

سحرگاه كاين مهرهء مهرنام * فروزان شد از مركز نيل‌فام 485

دو لشكر نهادند زى حرب روى * زمين گشت پرفتنه و گفت‌وگوى

فتادند برهم چو گرگ و گراز * روان گشت خون از نشيب و فراز

ز وقت سحر تا نماز دگر * در آن حرب خوردند خون جگر

نماندند « 2 » يك لحظه از رزم باز * يكى همچو تيهو و ديگر چو باز

سوارى درآمد چو دود و دمه * ز مختاريان نام او علقمه 490

بپوشيده بر تن صلاح تمام * خروشيد چون ابر و برگفت نام

سعيد بن عامر برون راند تيز * برآويخت با مرد دل پرستيز

بزد علقمه بر سعيد سوار * يكى تيغ سرتيز زهر آب‌دار

به خاكش درافكند گشته دونيم * دل بصريان گشت پرترس و بيم

ز بصرى سوارى درآمد به كام * جوانى دلاور هبيره به نام 495

بزد علقمه نيزه او را بكشت * برون كرد نوك سنانش ز پشت

يكى ديگر آمد فكندش ز پاى * سرش را ببريد آن پاك‌راى

چهارم بيامد زدش بر زمين * بدان كرد مختار گردآفرين

( 1 ) در متن مصراع دوم اين بيت ، جاى مصراع اول بيت بعد قرار گرفته . ( 2 ) نهادند