همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٩

مدت خلافت واثق پنج سال و سه ماه بود

بپردازم اين نامهء بىنظير * سخن بگذرانم ز چرخ اثير

به اقبال صاحب‌قران جهان * كنم آشكارا حديث نهان

چو اقبال او برفرازد مرا * فلك مىزند ، او نوازد مرا

به گردم ز راحت حصارى كند * مرا تربيت بهر كارى كند 5

بگويم من اين نامهء سودمند * نماند كه آيد به رويم گزند

به اقبال صاحب بپردازم اين * اگر يار باشد جهان‌آفرين

چگونه از آن كار دين شد تمام * ز واثق بگويم كه چون شد [ امام ]

فزون كرد كار خلافت ز پنج * بيفزود رنج و بياكند گنج

بر آن هفت مه نيز افزون بزيست * بر او از شفق آسمان خون گريست 10

چو بنشست بر مسند خسروى * از آن گشت بازوى ملت قوى

ز هجرت چو آن شاه بر تخت رفت * دو صد سال بد رفته و بيست و هفت

نماينده شاهى بدى كامياب * بياراست گيتى به راى صواب

بر آل على مهربان بود شاه * نكردى به تندى در ايشان نگاه

چو جان آن سران را نكو داشتى * بدان مهتران گردن افراشتى 15

روان‌طبع و شيرين‌سخن بود مير « 1 » * نكو شعر گفتى چو شهد و چو شير

به موسيقى از باربد بيش بود * به ده فصل از زهره در پيش بود

زدى بربط نغز با چارناى * هنرها نمودى به چنگ و به ناى

ز هر پنج ناخن چو گفتى سرود * روان بودى آن شاه را هشت رود

برآنم كه مأمونش پرورده بود * به صد ناز و بازش برآورده بود 20

در اين علم علوى به جايى رسيد * كه اندر جهان مثل او كس نديد

در اين علم از راه بىحاصلى * بيامد برش مطربى موصلى

به نام آن سرافراز اسحاق بود * به موسيقى از مطربان طاق بود

يكى مرد دانا و بربطزن است * تصانيف او [ در ] جهان روشن است

خوش‌آواز مردى بدى نغزگوى * ربودى در آن فن ز ناهيد گوى 25

بيامد ز موصل به آواز مير * به نزديك آن شاه روشن‌ضمير

( 1 ) شير