همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٥

خبر مرگ [ شاه ] جهان معتصم

همىتاخت چون پيل شيب و فراز * به چنگ اندرون گرز و رمح دراز

چگونه زند بيل‌زن تيغ [ و ] تير * چه داند ره رزم دهقان پير

چو روباه با شير جويد نبرد * ز باد اندر آيد شود سوى گرد

رئيس دلاور گرفتار شد * جهان پيش چشم سران تار شد 70

بكشتند بىمر سران را به تيغ * نخوردند بر جان مسكين دريغ

رجا آن دو تن را به بغداد برد * جگرخسته با بند پولاد برد

چرا بايد اين رنج بيهوده برد * چو خواهى جهان را به دشمن سپرد

سرانجام زآن هر دو آزادمرد * در آن بند و زندان برآورد گرد

چه بندى دل اندر سراى مجاز * چه پويى پى آز شيب و فراز 75

به زندان جاويدشان كرد شاه * بماندند حيران در آن بند و چاه

به برقع ز شمشير آن نامجوى * بپوشيد در برقع خاك روى

من اين داستان گرچه كوتاه بود * بگفتم چو دل بر سر راه بود

كنون قصهء مرگ مهتر كنم * به خون مژه روى تو تر كنم

خبر مرگ [ شاه ] جهان معتصم

خبر مرگ [ شاه ] جهان معتصم

بگريم ، بمويم ، بنالم به درد * پى خويشتن بهر آن زادمرد

خليفه ز ناگاه بيمار شد * دل عالمى جفت تيمار شد

چو شد رنج در روى سرور درشت * حجامت بفرمود كردن ز پشت

لب مرد حجام از او خون كشيد * دمادم از او خون [ به ] بيرون كشيد

به شيشه ز پشت شه كامياب * همىريخت در تشت زر لعل ناب 5

چو بسيار خون از رگ شه برفت * دل نامبردار از ره برفت

ز خون رفتن پر ، تب آمد ورا * بشد روز روشن ، شب آمد ورا

ز تاب تب آن شاه شد نااميد * بلرزيد برجا چو از باد بيد

بيفتاد از پاى سرو سهى * گل و سيب شد زرد همچون بهى