همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٣

خبر برون آمدن بو حرب مبرقع

در آن وقت هنگام قيلوله بود * نظر كن به بازى چرخ كبود

اجل مست را نيز در خواب كرد * بيامد به بالين آن خفته مرد

بيازيد شمشير او برگرفت * بزد گردنش سينه از سر گرفت

يكى برقع آورد بر روى بست * برون آمد از خانه چون پيل مست 20

ز شهر فلسطين روان شد چو آب * به كوه اندرون رفت آن كامياب

به كس بر سر كوه ننمود روى * و ليكن دل‌افروز بگشود موى

گروهى ز مردان بر آن كوهسار * برفتند نزديك آن نامدار

بر او جمع شد مردم آن ديار * مبرقع يكى مؤبد هوشيار

منم گفت ( ؟ ) سفيان يزدان پاك * مرا كرد پيدا ز آب و ز خاك 25

كه تا خون ظالم بريزم چو آب * كنم امر معروف دانم صواب

برآورد سلطان بيداد سر * دهد بىگمان زود بر باد سر

من او را براندازم از بيخ و بار * به فرمان دادار پروردگار

هر آن كس كه ما را كند ياورى * به فردوس تازد از آن داورى

بدين‌جا شود خالى از بار غم * برون آرمش خرم از غار غم 30

بدانيد يكسر كه سفيان منم * نشان است بر آسمان دامنم

من آنم كه در نامه نام من است * به آخر زمان چرخ رام من است

جهان جمله گردد به فرمان من * چنين است پيمان يزدان من

كه ملك زمين جمله ما را دهد * گهر بهر من ، سنگ خارا دهد

جهان را ز بدكيش خالى كنم * زمين از بدانديش خالى كنم 35

نمانم ز سلطان ظالم نشان * چو گردد سر تيغ من خون‌فشان

ببرم ز تن بيخ بيگانه « 1 » مرد * پسنديده باشم به هر كاركرد

شود خرم از آب عدلم جهان * بدانديش در خاك گردد نهان « 2 »

زمين‌هاى كشور كنم بىخراج * براندازم از كاروان سازوباج

ببرم پى مرد ظالم به تيغ * بتابم چو خورشيد و بارم چو ميغ 40

در آن روستا مهترى بد همام * نكوطلعت و زيرك و نيك « 3 » نام

( 1 ) بيكار ( 2 ) همان ( 3 ) پيش