همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢١

خبر قتل افشين كه چون بود

كه شير است زنهار ، گوساله نيست * به لابه فزون‌تر ز يك ساله نيست

تو او را ببينى دو سال دگر * كه گردى ز چنگش به حال دگر

يكى گفت گوشش ببين سر متاب * كه فردا ورا داد نتوان جواب

دگر گفت بنگر به دنبال شير * دمش را ببين و شو از عمر سير 400

نگه كرد دنبال گوساله پير * دمش ديد ، شد رنگ و رويش چو قير

به دل گفت كاين‌دم شير نر است * مرا شير غران نه اندر خور است

همان به كه او دور باشد ز من * بفرمود حالى بدان انجمن

كه گوساله را بربريدند زفت * تهىگاه او را دريدند زفت

ز رانش بكردند لختى كباب * بخوردند نزديك آن كامياب 405

بدانست از حيلت قوم پير * پشيمانى آن‌گه نشد جاىگير

مرا نيز با تو همين است كار * به پيش تو فردا شود آشكار

كه من گشته باشم نژند و نگون * روان گشته ناگاه بر خاك ، خون

چو ما را تو در خورد گرگان دهى * پشيمان شوى خود ز كار رهى

برفت اين سخن با خليفه بگفت * بخنديد مانند گل برشكفت 410

به فرزند خود گفت شاه جهان * كه پيدا شود زود راز نهان

سراينده بسيار گويد همى * بزرگى به گفتار جويد همى

سحرگاه خاموش گردد به جاى * نگويد سخن پيش بىعقل‌وراى

از آن ميوه افشين مسكين نخورد * از آن زهر آگاه شد شيرمرد

خليفه ز ناخوردن آگاه گشت * بساط مروت ز دل درنوشت 415

از آن نامبرده خورش بازداشت * سخن را ز دانندگان راز داشت

چو ماند آن سرافراز دور از طعام * بمرد اندرآن‌جاى بىنام‌وكام

شكم گرسنه جان به يزدان سپرد * كسى پيش او پاره‌اى نان نبرد

ورا مرده بردند و آويختند * بر او همگنان خون دل ريختند

بپرورد او را زمانه به ناز * بدين‌گونه كشتش به گرم و گداز 420

سه روز آن‌چنان بود آويخته * طنابى به گردن درون بيخته

به شومى آن مرد برگشته بخت * زدند آتشى ناگه اندر درخت

بر آن دار بىيار افشين بسوخت * ورا در بدن جان شيرين بسوخت