همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٠

خبر قتل افشين كه چون بود

370 دوم‌روز آن شاه فرخنده‌كار * به فرزند خود واثق نامدار

بفرمود تا پيش افشين رود * بريك طبق ميوه رنگين رود

در آن ميوه‌ها زهر بنهفت مير * بياورد نزديك افشين چو تير

چنين گفت افشين به واثق كه من * بدان مفخر و مهتر انجمن

مرا باب تو از ميان بركشيد * كه در من جهاندار فرهنگ ديد

375 به گفتار بدگوهرانم هلاك * چرا مىكند آن جهاندار پاك

بگويش كه اى شاه گردن‌كشان * مكن خنجر خويش را خون‌فشان

مكن بنده‌اى را چو من سرنگون * كه بودى ز من قدر و جاهت فزون

بگويم به تو قصه‌اى دلپذير * بگويش خرد [ را ] ز من ياد گير

شنيدم كه شيخى نود ساله بود * ورا در جهان يك دو گوساله بود

380 همىداشت گوساله را پيرمرد * ز پستان گاوى روان شير خورد

چو يك ساله شد كردش از شير باز * بر اين برنيامد زمانى دراز

كه گوساله فربه شد از ماه و سال * بيا كند آن بىزبان زآن و بال

يكى چند كس بد ز ياران مير * برفتند و كردند باران تير

به تير سخن موى بشكافتند * بر پير جاى سخن يافتند

385 خرف گشته بود از بهار و خريف * چنين گفت با پير زآن يك حريف

كه اى شيخ شير دمان پرورى * به سرپنجهء دست او ننگرى

ببايد ورا كشت كاين شير نر * نمايد چو با زور گردد ، هنر

شما را به سرپنجه رنجان كند * مبادا كه ناگاه بىجان كند

به دو گفت شيخ پسنديده‌كار * كه گوساله گاوى شود آشكار

390 چگونه شود گاو و گوساله شير * ز گوسالهء نر شدى زور شير

نبينى چو شيران سربينيش * دو روز دگر شير نر بينيش

دگر گفت شيخا به رويش نگر * كه سرخ است مانند خون جگر

بر آن روى بر بينى شير بين * دو دندان او همچو شمشير بين

به پيرى توان گفت از اين كودكى * كه بارى دو چشمش نظر كن يكى

395 كه چون چشم شير است پرخون ببين * مباش ايمن از شير اى بىقرين

دگر گفت كاى پير از او دور باش * زمانى بر عقل مزدور باش