همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

دو لشكر بشد سوى ناوردگاه * و ليكن بيامد سوارى ز راه

450 جنيبت دو تا از پس آن سوار * غلامان كشان از پى . . .

بدان كوفيان كافر آواز داد * كه اى بد « 1 » نژادان بىدين‌وداد

حديث شما نيست ، الّا دروغ * ز كار شما رفت خواهد فروغ

سوارى درآمد ز كوفى سران * يكى نيزه در دست او سرگران

ورا عامر نامبردار نام * برو ريخت بود آن دلاور چو سام

455 درآمد نكوهيده مرد سوار * بزد نيزه بر عامر نامدار

به سينه برون برد نوك سنان * بتابيد بر سوى ديگر عنان

محمد سرافراز فرزند سعد * به ميدان درآمد چو غرنده رعد

گمان برد كاو « 2 » مصعب مهتر است * دلير است و بر نامداران سر است

يكى نيزه زد بر كمربند مرد * به خاك اندر افتاد فرياد « 3 » كرد

460 به زير آمد از اسب مرد دلير * سرش را ببريد مانند تير

نگه كرد عمر بن حجاج بود * بينداخت بر خاك و شد همچو دود

به مختار از آن بدنشان گفت باز * بخنديد مختار گردن‌فراز

همىگفت شكر خداى جهان * كه اين دشمن آل حيدر ، نهان

شد از زخم شمشير تو زير خاك * عدوى دگر شد به زودى هلاك

465 نماندست ز آن دشمنان جز يكى * شود كشته او نيز هم بىشكى

دگر راه كاين گوى زرين مهر * به ميدان بيفكند گردان سپهر

بجنبيد آن هر دو لشكر ز جاى * بغريد كوس و بناليد ناى

سوى حرب رفتند آوردگاه « 4 » * زمين و زمان گشت يكسر سپاه

ز هر دو طرف بىكران كشته شد * فلك اندر آن كار سرگشته شد

470 پياده شد از اسب مختار شير * در [ آمد ] ميان سواران دلير

بيفكند چندان دلاور [ ز پاى ] * [ كه ] از كشته [ ديگر ] نبد نيز جاى

بماندند مردم از اين درشگفت * همى اين بدان ، آن بدين قوم گفت

كه اين آدمى نيست تند اژدهاست * هزبر دغا و نهنگ بلاست

( 1 ) بر ( 2 ) كو ( 3 ) بر باد ( 4 ) از آوردگاه