همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٩

خبر قتل افشين كه چون بود

مسلمانم و مؤمن و پاك‌دين * دلم هست خالى ز كفر و ز كين 345

به دو گفت فرزند مصعب كه خيز * مبر با خداوند گردون ستيز

قسم چون خورد مرد كافر ، بگوى * تو گبرى و بدپيشه و خيره‌روى

به دو گفت افشين كه اى كامران * منه بار بر من ، مشو سرگران

كه اين نكبت امروز ما را رسيد * خود آيد براى تو فردا پديد

دگربار قاضى زبان برگشاد * به افشين چنين گفت كاى بدنژاد 350

چه فتنه كه تو ناكس انگيختى * ز شمشير بر خاك ، خون ريختى

به دو گفت افشين تو بارى بگوى * كه خون پيش تو هست چون آب جوى

چو دست است بر دست يارى ز كين * همان‌دم زنى آسمان بر زمين

بريزى ز صد مؤمن آن جاى خون * كنى گردنان را به زارى نگون

به كشتن مكن خلق را سرزنش * به گيتى چو تو نيست بدتر منش 355

به رشوت خورى خون مردم چو آب * كنى صد هزاران خطا را صواب

همان كاندرآن جمع بد سرفراز * شد از بهر افشين زبانش دراز

بر اندام او موى شد دشمنش * قضا اندرآمد به پيرامنش

چو روزش سيه گشت و چشمش سپيد * ببريد از زندگانى اميد

فرو ماند بر جاى بىعقل‌وراى * بفرمود سردار كشور خداى 360

كه رفتند زى خان آن سرفراز * بگشتند در خانه شيب و فراز

به كنجى درون صورتك « 1 » يافتند * چو هر جايگه تيز بشتافتند

به شكل صنم كرده از چوب خشك * همىآمد از جوف آن بوى مشك

به زر طلا كرده آن را نگار * نشانده در او لؤلؤ شاهوار

ز ديدار او ديده را قوت بود * دو چشمش ز دو دانه ياقوت بود 365

ببردند در محفل شهريار * از آن كرده زآن‌گونه رنگ و نگار

به دو گفت قاضى كه اين را جواب * چه دارى بگو از طريق صواب

ز خجلت سرافكنده مردانه پيش * فرو ماند سرگشته بر جاى خويش

بگفتند كاو را به زندان برند * سوى مسكن مستمندان برند

( 1 ) صورت