همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٨

خبر قتل افشين كه چون بود

320 به ظاهر مسلمانم اى مرد من * به باطن مغم دان به هر انجمن

نبريده‌ام مردى از بهر اين * دلم نيست با مردم پاك‌دين

چنين گفت افشين كه آن بدگهر * ز اسلام و از دين ندارد خبر

به دانگى نوت گر گدا مىدهد * متاع سخن را روا مىدهد

تو بد مؤمنى قول او نشنوى * به گفتار اين بدنشان نگروى

325 چرا زآن‌كه گبر است زناردار * به كفر و به كين اندرون بازدار

به من بر گواهى دهد بدنشان * به نزديك گبرى اين سركشان

تو گفتار او گوش دارى خطاست * بديدى سراسر دروغش بجاست « 1 »

يكى ريش بد مرزبان را دراز * به افشين چنين گفت كاى سرفراز

به هنگام مردن مشعبدگرى * كنى نيست هنگامهء داورى

330 به دو گفت افشين كه اى بدنشان * يكى ريش دارى دراز و كشان

كسى را كه آن جمله موى زنخ * بود در دهانش سخن همچو يخ

به دو مرزبان گفت كاى بدگمان * زنى تير پنهان چه دارى كمان

بزرگان اسير و شده وقت كار * نويسند نامه به تو آشكار

بگو تا خطاب شما چون كنند * چو نوك سر كلك پرخون كنند

335 چنين داد افشين سرور جواب * كه ما را كنند آن بزرگان خطاب

بدان‌سان كه كردند باب مرا * فزايند از آن‌جاى آب مرا

خداى خدايان كنندم خطاب * خطا نيست ، اين هست عين صواب

به دو گفت قاضى كه اى شوم‌پى * شدى مثل كاو [ و ] س و فرعون و كى

كه كاو [ و ] س كى تا شود كامياب * سوى آسمان شد به پر عقاب

340 نكوهيده فرعون بىعون شوم * همىكرد دعوى به شام و به روم

كه هستم خداى زمان و زمين « 2 » * بر او كرد خشم خدايى كمين

به نيل اندرون غرق شد كامياب * بدان‌سان كه برنامد آنى به آب

تو فرعون ديگر شدى [ اين زمان ] * نيابى از اين بيش امن‌وامان

دگربار افشين قسم ياد كرد * كه بر خاطرم نيست از كفر گرد

( 1 ) بداست ( 2 ) زمين و زمان