همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٦

خبر قتل افشين كه چون بود

بود چون سگ و گرگ مردارخوار * گرفتست اسلام را سخت خوار

سر گوسپندان نبرد ز جهل * گرفتست اين كار اسلام سهل

نفاقى است او را به دل در نهفت * از آن گشت با درد و اندوه جفت

گشادند بر پاى بند قباى * برهنه شدند آن دو فرخنده‌راى

270 برهنه نمودند پهلو و پشت * بر آن هر دو بد زخم‌هاى درشت

شناسى تو اين هر دو را گفت مير * شناسم كه بودند پيشم اسير

كشيدند گردن ز فرمان من * شكستند بيهوده پيمان من

زدم چوب من هر يكى را هزار * غلام من‌اند اين دو ناهوشيار

به دو گفت قاضى كه جرمش چه بود * به پيش سران باز بايد نمود

275 چنين گفت افشين كه اى كامكار * چنان بود رسم اندرآن روزگار

كه هركس كه دادى به سلطان خراج * به دل درنماندى كسى را لجاج

اگر گبر ، اگر مرد ترسا بدى * وگر خود جهود مطرا بدى

برفتند اين هر دو بىعقل‌وراى * به بيرون نهادند از شرع پاى

كنشت جهودان آن بوم‌وبر * بكندند و كردند زيروزبر

280 به دو گفت قاضى كه تومار تو * نبريده‌اند از سر كار تو

ميان مسلمانى و كافرى * همين سنتى هست اگر بنگرى

چگونه نبريده‌اى اير خويش * همان كافرى بر در دير خويش

قضيب تو را سر نبريده‌اى * تو از راه اسلام گرديده‌اى

اگر نيستى گبر آتش‌پرست * چرا دور كردى از آن كار دست

285 چنين گفت افشين كه بودم جوان * كه در دل بد اين آب ايمان روان

نيارستم آن آلت خود بريد * بر مهتران پردهء خود دريد

ز چل سال بد عمر من بيشتر * بترسيدم از ضربت نيشتر

بريدن نيارستم اندام خويش * نينداختم بر زمين نام خويش

به دو گفت قاضى كه اى شيرمرد * به گرد سخن‌هاى بىبن مگرد

290 تو اندر جهان رزم‌ها كرده‌اى * به رزم اندرون زخم‌ها خورده‌اى

از آنت به دل درنيامد هراس * بدين مايه گشتى چو گاو خراس

كه از تو ببريد يك‌پاره پوست * به دشمن مگو و بپوشان ز دوست