همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٥

خبر قتل افشين كه چون بود

چنين نامه‌ها پور طاهر نبشت * كه بادا چو من روزگارش درشت

كسانى كه از كين من خسته‌اند * به من بر دروغى چنين بسته‌اند 240

ندارم خبر خود از آن نامه‌ها * از اين‌جا مكن گرم هنگامه‌ها

به گفتار بدگوهران اى امير * مكن نيك‌خواهان خود را حقير

شنيدم يقين كاندرآن روزگار * به زندان درون زنده بد مازيار

بفرمود كاو را ببردند پيش * گواهى طلب كرد از آن زشت‌كيش

به افشين چنين گفت كاين خط توست * نبايد سخن گفت الا درست 245

در اين وقت انكار كردن خطاست * بگو آنچه اندر ميان رفت راست

برستى اگر راست گويى ز مير * به كژى مزن بر دل ريش تير

ز گفتارش افشين سر افكند پيش * پس از ساعتى گفت كاى زشت‌كيش

به تنها نخواهى كه ميرى ، مگر * مرا نيز خواهى پر از خون جگر

كه با تو بميرم به زارى و درد * از اين‌سان نگويند مردان مرد 250

مغى اندرآن جمع برپاى خاست * باستاد چون سرو بر پاى راست

به نام آن بدانديش بد مرزبان * در آن انجمن شد سراسر زبان

شب و روز نزديك افشين بدى * ورا در دل از نامور كين بدى

چنين گفت آن مرد آتش‌پرست * كه افشين نخواهد از اين بند رست

كه او چون من آتش پرستد همى * به دل در ضميرش نباشد غمى 255

درآن انجمن گفت غماز شوم * كه افشين بلايى است در مرزوبوم

مغ است او چو من هست مؤمن يقين * ز اسلاميان در دلش هست كين

چو بنشست آتش‌پرست پليد * يكى مرد برخاست نامش وليد

. . . پاىبند * ببرد بدانديش بندش ز بند

حرام اين بدانديش دارد حلال * ز كشتن بود خاطرش را ملال 260

نَبُرّد گلوى بز و ميش را * به ياد آرد اين مذهب خويش را

به رسم مغان خون نريزد به خاك * خورد خون و گويد حلال است و پاك

دبيرى يكايك سخن مىنبشت * نه بيرون در آن انجمن مىنبشت

چو بنشست آن مرد فرهنگ‌جوى * دو مرد توانا در آن گفت‌وگوى

ستادند بر پاى چون پيل مست * به آزار افشين گشادند دست 265