همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٢

خبر قتل افشين كه چون بود

160 بگويش كه اين برنتابد درنگ * درآرد سرم مير در زير سنگ

چو من رفته باشم نيايم برت * نبينم دگر درگه و كشورت

گر آيد حديث منش سوى گوش * برآرد همان لحظه از بنده هوش

نماند مرا زنده افشين به جاى * اگر سرو گردم درآيم ز پاى

بر معتصم رفت مهتر چو تير * بگفت اين حكايت به نزديك مير

165 بفرمود ايتاخ را شهريار * كه آن مرد را امشبى گوش دار

دل معتصم پرغم و درد شد * ز غم آفتاب رخش زرد شد

به دل گفت اگر من در اين نيم‌شب * فرستم ، كنم بدنشان را طلب

غلامى اگر پيش افشين رود * نيايد به گفتار او بگرود

بترسد ، بر ما نيايد ز بيم * چگونه زنم طبل زير گليم

170 دبيرى جهان‌ديده را خواند مير * به دو گفت كاى مرد روشن‌ضمير

برو پيش افشين و او را بيار * به نرمى برآيد ز سوراخ مار

بشد صبحدم پيش افشين دبير * به دو گفت خواند شما را امير

بپوشيد افشين قباى سياه * بيامد خرامان به درگاه شاه

بفرمود سردار بادين‌وداد * غلامان خود را به كردار باد

175 كز افشين همه جامه بيرون كنند * همه كار او را دگرگون كنند

غلامان برفتند چون پيل مست * گرفتند او را و كردند پست

به زندان كشيدند و محبوس كرد * نگهبان او بود پنجاه مرد

وز آن‌جا فرستاد مردان كار * سوى خان افشين چو سوزنده‌نار

بكردند آن خانه زيروزبر * ببردند از خان افشين به‌در

180 بر معتصم ، اندرآن بنگريد * بدانديشى مرد نادان بديد

بپرسيد تا رفت واجن برش * نهفته بگفت اين سخن يكسرش

از آن دعوت و زهر و جام نبيد * وزآن دام كز بهر او مىتنيد

ز افشين چنان منفعل گشت مير * كه شد بر تنش مو چو پيكان تير

منادى بفرمود ، آن شاه كرد * سرش بر تن از گنبد ماه كرد

185 بر آن‌جا يكى مرد را بود جاى * بدان‌سان كه استاده بودى به پاى

كشيدند بدبخت را بر منار * دو ديده پرآب و درون پر ز نار