همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

دلاور يلى بود با رأى و [ هوش ] * چو كوهى [ گران ] بود پولادپوش

محمد به دو گفت كاى نامدار * به ميدان برون رو سوى كارزار 425

مبارز طلب نام خود را بگوى * نگه‌دار با خويشتن آب‌روى

شنيدم كه بد بنده دكران به نام * به ميدان درآمد چو فرزند سام

هر آن كس كه او را به ميدان بديد * به نفرين جانش زبان مىكشيد

گمان برد هر تن كه او مهتر است * محمد كه سردار و نام‌آور است

يكى گرد بد دشمن جان او * هميشه بنفرين ثناخوان او 430

برآنم كه بد جعفر قيس نام * درآمد به ميدان مردان به كام

به نزديك دكران شد آن پاك‌زاد « 1 » * زبان را به نفرين او برگشاد

به دو گفت كاى بدرگ بدنشان * نكوهيده در پيش گردن‌كشان

بكشتى حسين على را به تيغ * نخوردى بر آن نامداران دريغ

چه بد كان نكردى تو اندر جهان * چه در آشكارا چه اندر نهان 435

به دو گفت دكران كه حمله بيار * به گفتن مبر بيش‌ازاين روزگار

بر او جعفر نامور حمله برد * عنان مركب خويشتن را سپرد

بزد نيزه بر وى نشد كارگر * ز ناگاه اسبش درآمد به سر

بدانديش دكران درآمد چو گرد * بزد نيزه آن مرد را قتل كرد

بغريد سعد بن مقداد « 2 » شير * به ميدان درآمد هزبر دلير 440

بزد تيغ بر فرق دكران چو باد * به خاك اندر افتاد آن بدنژاد

سرش را ببريد بشناختش * ز كينه به خاك اندر انداختش

بيامد به مختار فرخ بگفت * كه دكران بد آن كس كه با خاك خفت

شد ، اندر صف رزم بر دست من * بگفت اين و آمد سوى انجمن

برآراست با لشكر تيزچنگ * دگربار آغاز كردند جنگ 445

چنان تا فروشد ز چرخ آفتاب * روان بود خون بر سر ره چو آب

شب آمد به‌هم بازگشت آن سپاه * برفتند يكسر به آرامگاه

سپيده كه اين خيمهء لاژورد * منور شد از تاب ياقوت زرد

( 1 ) ياد ( 2 ) تير