همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٨

خبر قتل افشين كه چون بود

گرفتم من اين چند خونى و دزد * بدادم من آن مال را بهر مزد

به لشكر كه تا كار سلطان كنند * بروبوم بدخواه ويران كنند

60 چو زآن كار افشين خبردار شد * دل نامور جفت تيمار شد

به فرزند طاهر فرستاد مرد * كه از تو به دور است « 1 » اين كاركرد

يقين دان كه ايشان كسان من‌اند * چو خورشيد بر آسمان روشن‌اند

به يك بار زآن قوم بردار بند * روان كن به نزديك من بىگزند

بر او فرستاده چون راه كرد * از آن سورا دست كوتاه كرد

65 از آن كار شد معتصم را خبر * فزون گشت اندوهش از بهر زر

به دل گفت كافشين مگر پر گرفت * كه از ما دل آن بدگمان برگرفت

نهان مىفرستاد زر خويشتن * سيه مىكند اختر خويشتن

به پيش خليفه روان شد وزير * چنين گفت كاى شاه دانش‌پذير

يقين دان كه افشين به دل پرجفاست * بدانديش و شوم‌اختر و بىوفاست

70 دلش با تو يكتا نبينم همى * در اندوه اين مىنشينم همى

تو گيتى سپردى بدان نابكار * ز ناگه كند فعل خويش آشكار

چنان دان كه زنادار است گبر * ز راه جدل تيغ‌بار است ابر

قضيبش به سنت نبريده‌اند * بسى خلق طومار او ديده‌اند

به دل بود با بابك شوم يار * گواه‌اند بىمر در آن كارزار

75 در آن‌گه كه با بابكش بود جنگ * نبد كار اين بدگمان جز درنگ

ز قلعه به بيرون ورا راه داد * نه دين است با اين بداختر نه داد

چنان راه بر بابك بت‌پرست * در آن بيشه‌ها سهل سنباط بست

اگر نى ورا رزم در دل نبود * ورا بر ره رزم منزل نبود

در آن‌دم كه بابك گرفتار شد * به دو روز روشن شب تار شد

80 به راه اندر او را چون جان داشتى * ز مردان مؤمن نهان داشتى

يكى گفت كاو بت‌پرستى كند * خورد باده و بنگ و مستى كند

بتان را پرستيد شب ديرباز * خورد روزه اين مشرك بىنماز

( 1 ) بدمست