همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٧

خبر قتل افشين كه چون بود

وز او نيز افشين در انديشه بود * كه دشمن بزرگ و جفاپيشه بود

چو شد پور طاهر خبردار بار * كه افشين فرستد نهان و آشكار

به هر جاده بر ديده‌بانى نشاند * ز افشين و از كار او خون فشاند

هر آنگه كه حملى گذشتى گران * برفتندى آن ره بر آن سروران

بگفتندى احوال با مير خويش * نگشتندى از راه و تدبير خويش 35

سوى معتصم نامه كردى امير * خبر داديش از قليل و كثير

از آن نيز آزرده گشتى امام * گله كردى از وى بر خاص‌وعام

يكى روز افشين دو صد پور مرد * بر خويشتن خواند چون باد و گرد

به هريك از آن داد يك بدره زر * وصيت چنان كرد آن نامور

كه اين بدره‌ها را ز پنهان بريد * ورم جان شيرين بود جان بريد 40

بدان‌سان كه فرزند طاهر خبر * ندارد به كلى از اين سيم و زر

به زير اندرآن زر نهفتند زود * برفتند چون آتش و تيز دود

برون زآن بسى جامه و بار بود * ظرايف از آن جنس بسيار بود

از آن زر خبردار شد راهدار * كه زر نيز دارند بيرون ز بار

بيامد بر مير و دادش خبر * كه گيتى همه سيم بگرفت و زر 45

فرستاد صد مرد را دين‌پناه * كه بردند آن مردمان را ز راه

به نزديك عبد اللّه آورد باز * كشيده چنان رنج راه دراز

چو رفتند مردان به نزديك شير * بفرمود آن مرد روشن‌ضمير

كه تا آن همه جامه بيرون كنند * به زر چهرهء مير گلگون كنند

برهنه شدند آن سران سربسر * پديد آمد آن كيسه‌ها سيم و زر 50

بپرسيد كاين سيم و زر از كجاست * كجا برد خواهيد گوييد راست

شما خواجگان را بكشتيد زار * گرفتيد اين سيم و زر آشكار

بفرمود تا سيم و زر بستدند * به چوب آن سران را به‌هم برزدند

ازآن‌پس كه از چوب گشتند پست * به زندان كشيدندشان بسته دست

فرستاد پيكى به افشين چو باد * سخن كرد از آن مردم و سيم ياد 55

كه دزدان گرفتم در اين راه من * چو از رازشان گشتم آگاه من

ز اندازه بيرون درم داشتند * ز بار گران پشت خم داشتند