همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٦

خبر قتل افشين كه چون بود

به ابر اندرون شد نهان آفتاب * بيفتاد از جوى اقبالش آب

چنان بود افشين به درگاه شاه * كه در كس نكردى ز رفعت نگاه

بدان بار نزديك شه كس نبود * به چوگان ز مه گوى رفعت ربود

سپهر برين پايهء او نداشت * زمان و زمين مايهء او نداشت

10 بزرگان از آن تاب مىسوختند * از آن جاه و آن آب مىسوختند

حسد برد بر وى امير و وزير * نهفته زدندش ز ناگه به تير

چو پيوند ببريد از او آسمان * رگ گردنش گشت چون ريسمان

پى او حسودان و بدگوهران * پراكنده گشتند از هر كران

چو ديدند كز وى بيازرد امام * / ورا خصم گشتند ميران تمام / « 1 »

15 / بر معتصم شاه بادين‌وداد / * به بد هر يكى زاو همىكرد ياد

يكى گفت كاو ملحد و كافر است * بدانديش و بدفعل و شوم‌اختر است

يكى گفت با بابك او بود يار * فرستاد نامه بر مازيار

از اين شيوه گفتار بسيار شد * بگفتند و آن جمله بر كار شد

سرافراز افشين گران‌مايه بود * بر معتصم برترين پايه بود

20 در ايران و ارمن بد افشين امير * گذشته به رفعت ز پروين و تير

به انبارها سيم و زر داشتى * به خروار لعل و گهر داشتى

همه روم و ارمن ورا ملك بود * به رفعت ز گردون گرو مىربود

ز اشروسنه بود آن سرفراز * ز پستى شده كامران بر فراز

از آن سوى جيحون بود اين مقام * به پاى خود آمد به پيش امام

25 دلش بهر آن شهر دربند بود * بدان‌جا ورا خويش و پيوند بود

بدان بوم و برزن به سالى دو بار * فرستادى آن مير فرخنده بار

ز پنهان فرستادى آن سيم و زر * بدان‌سان كه كس را نبودى خبر

از آن پور طاهر خبر داشتى * درونش كجا ميل زر داشتى

از اول نكردى در آن زر نگاه * بماندى كه بردندى آن را به راه

30 به آخر ز افشين بيازرد مير * پى مازيار آن سگ كندوير

( 1 ) در متن اين مصرع اول بيت بعد است .