همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٥

خبر قتل افشين كه چون بود

امير جهان هر دو را پيش خواند * ز افشين و آن گبر خيره بماند

بر آن نامه افشين آزادمرد * در آن حضرت مير انكار كرد

بپيچيد از آن سخن مازيار * نكرد آن سخن از نهان آشكار

ز افشين دل معتصم شد به درد * بفرمود آن شاه آزادمرد

بريدند بس چوب‌هاى دراز * بياورد آن‌جا بر سرفراز 230

زننده بزد بر سر مازيار * از آن چوب محكم فزون از هزار

نيامد مقر مرد با رنج و درد * چو آتش بسى چوب سرتيز خورد

در آن چوب خوردن دهان باز كرد * سخن گفتن آن بدرگ آغاز كرد

همىگفت كافشين خبردار نيست * ورا اندرآن نامه‌ها كار نيست

ندارد از اين نامه افشين خبر * نيامد از او نزد من نامه‌بر 235

پر از خشم شد زآن سخن شهريار * سياست بفرمود با مازيار

سگ بدنشان را برانگيختند * نگونش ز دارى درآويختند

به‌هم پهلوى بابك بدسگال * بكردند زارش نژند و نكال

بر آن دار شد قدر بدرگ بلند * مكن بد به كس تا نگردى نژند

به نيكى تو را به شود دستگاه * سرانجام بدكار بند است و چاه 240

ز بدگوهرى دور بودن به است * در نيك‌نامى گشودن به است

ز افشين دل شه بيازرد سخت * روان روى بنهفت از آن مرد بخت

بيفتاد از چشم آن شهريار * پى آنكه بد يار با مازيار

از او معتصم دل چنان برگرفت * كه از جسم آن مير جان برگرفت

خبر قتل افشين كه چون بود

خبر قتل افشين كه چون بود

كنون اسب انديشه را زين كنم * حكايت ز كردار افشين كنم

كه چون بخت بر روى او كرد پشت * ز ناگاه شد روزگارش درشت

از او فرهء ايزدى دور شد * چراغ دلش نيز بىنور شد

ورا مهر از اول به گردون كشيد * ز تختش درآورد و در خون كشيد

ببردش به بالا ز اول سپهر * به آخر ببريد از او باز مهر 5