همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٤

برون آمدن مازيار گبر از مازندران

كنون مىبرى گنج نابرده رنج * به شمشير شايد ز ما برد گنج

200 غلامان به قارن درآويختند * به خاك اندر از باد خون ريختند

ز قارن بريدند در جنگ سر * زدند از سر خشم بر سنگ سر

ببردند آن مال و رفتند تيز * در آن كوه پركينه و پرستيز

ز گرگان چنين در زمان دور شد * وز آن‌جا به شهر نشابور شد

بر پور طاهر شد از رهگذار * همه مال‌ها برد با مازيار

205 به شهر نشابور نزديك مير * سرافراز عبد اللّه بىنظير

بفرمود با مصعب ماهيار * ببرد آن همه مال با مازيار

به وقت شدن گفت با مازيار * كه آن نامه‌ها را به‌زودى بيار

كه افشين نبشتست نزديك تو * ندانسته از راى تاريك تو

به دو داد آن نامه‌ها را تمام * فرستاد ميرش به نزد امام

210 بشد مصعب او را به بغداد برد * به بغداد بدبخت را باد برد

چو در شهر شد مصعب دين‌پناه * بيامد به نزديك گنجور شاه

همه مال‌ها را به دو برشمرد * بدانديش را سوى مطموره برد

در آن وقت كان قارن رزم‌زن * بيامد به زنهار پيش حسن

ز فعل بد مازيار لعين * بيان كرد با آن امير گزين

215 كه آن بدگمان را به آيين پيش * نه آيين دين است و نه رسم كيش

ورا مذهب بابك مزدكى است * به پيرى هنوزش ره كودكى است

بر آن مذهب است اين بدانديش شوم * كه بابك بدى با جهودان روم

درون دلش نيست بر راه راست * همه كار اين گبر ملحد خطاست

ز افشين بُدش نامه اندر نهفت * نيارد كسى با نكوهيده گفت

220 كه پيغمبر ما رسول خداست * ز كس نشنود بدگمان قول راست

ز افشين و از بابك و مازيار * سخن گفت بسيار آن نامدار

كه اين هر سه با يكدگر بوده‌اند * بقاع از يكى جاى بگشوده‌اند

ستد نامه از عبد اللّه مازيار * در اين روزكان گبر را ماهيار

به بغداد برد آن‌چنان بسته دست * به نزد خليفه شد آن دين‌پرست

225 ببرد آن همه نامه‌ها پيش مير * كه افشين نبشت از پى داروگير