همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٣

برون آمدن مازيار گبر از مازندران

كه اكنون تو را بيش‌از اين خيل هست * اگر نيست بر پاى بنماى دست

چنين گفت آن مشرك بدگهر * كه دارم دو صد گنج از اين بيشتر

مرا هستى از خاك افزون‌تر است * به انبارها جامه و گوهر است

حصارى بود هرمزآباد نام * بدان‌جاست گنج من اى خويش‌كام 175

هزار و دو صد بندهء ترك مست * نگهبان آن گنج ، چون پيل مست

بپرسيد ازاو مهتر بىهمال * كز آن‌جا كه آرد بدين [ قلعه ] مال

به مهتر جواب اين‌چنين داد و گفت * كه آن گنج در قلعه قارن نهفت

جز او كس نداند بر آن گنج راه * ببايد ورا رفت آن جايگاه

چنين گفت تا قارن آمد چو باد * بر او كرد احوال آن گنج ياد 180

سپه گفت با او كز اين‌جا ببر * جواب اين‌چنين داد مرد از هنر

نخواهم بدان قلعه لشكر كشيد * كه يا رد ز فرمان من سر كشيد

غلامان او بندگان من‌اند * در آن قلعه افكندگان من‌اند

چو من رفته باشم بيارند گنج * به چاكر سپارند بىدردورنج

ز گرگان روان كرد قارن چو شير * سوى هرمزآباد رفت آن دلير 185

چو آمد بر قلعه از بامداد * غلامان برفتند نزدش چو باد

برش بوسه دادند يك‌يك زمين * بكردند از دل به دو آفرين

پى گنج او را برافراشتند * و ليكن نهان كين او كاشتند

غلامان نشستند اندر كمين * چنين تا بكاويد قارن زمين

پى گنج كرد آن زمين را خراب * برآورد از او درج درّ خوشاب 190

برآورد آن گنج يكسر ز خاك * چو خورشيد پيدا شد آن زر ز خاك

ز شادى همىكرد قارن خروش * كشيدند از قلعه بيرون به دوش

چو آمد برون مرد والاتبار * روان گنج بر استران كرد بار

غلامان چو آن گنج‌ها شد روان * براندند دنبالهء كاروان

كشيدند آن تيغ‌هاى چو آب * پى گوهر و لعل و درّ خوشاب 195

برفتند بر قارن شيرزاد * به تيزى چو آتش ، به تندى چو باد

بگفتند كاى كافر كندوير * گرفتى خداوند ما را اسير

سپردى به دشمن ز نابخردى * بيابى مكافات بد را بدى