همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٢

برون آمدن مازيار گبر از مازندران

145 چو بشنيد از او مازيار اين سخن * برون آمد از خيمه بىخويشتن

ورا قارن پيلتن بند كرد * پى مهترى قطع پيوند كرد

ز اسب اندرآمد دو دستش ببست * چو پيلى دگربار بر زين نشست

به گردن درش كرد پيچان رسن * كشانش بياورد نزد حسن

چو بنمود قارن چنان دست برد * مقامش بدان نامبرده سپرد

150 به دانش حسن گرد ، چون شمع كرد * همه مال‌هاى ورا جمع كرد

مهندس ندانست آن را شمار * زمين سربه‌سر چارپا بود و بار

فرستاد حالى رسولى حسن * به نزديك عبد اللّه خوش‌سخن

از آن فتح و نصرت به دو مژده داد * ز كردار او نامور گشت شاد

روان كرد مردى به بغداد زود * به دل در از آن شادمانى فزود

155 خليفه بدان فتح سر بركشيد * فرستاده ، زاو درّ و گوهر كشيد

خليفه فرستاد پيغام باز * به نزديك عبد اللّه سرفراز

كه آن حال با مصعب تندرست * بكن نسخه‌اى نغز و زى من فرست

حسن را خبر كرد از اين حال مير * كه هان ، حال دشوار آسان مگير

مكن محضرى روشن اى دين‌پناه * تو بين اندرآن نامه بىمر گواه

160 همه مال را نسخه‌اى كن روان * نهفته مگردان ز پير و جوان

در آن كار بشتاب و تعجيل كن * همه خواسته زود تفصيل كن

حسن در زمان دفتر آورد پيش * دبيران نشستند برجاى خويش

نبشتند آن چيزها را تمام * ز خود و ز جوشن ز گرز و حسام

همه جامه‌ها را شمردند نيز * به هركس ز نسخه سپردند چيز

165 ز دينار و درهم هزاران هزار * نه يك بار افزون ز شصت و دو بار

درم بود نهصد هزار دگر * فزون بد بر آن پنج بار دگر

جواهر براز هشت خروار بود * يواقيت و لعل گرانبار بود

ز ديباى چينى و رومى حرير * ز تاج و كمرهاى نغز و خطير

ببردند پنجاه خروار بيش * نهاده بر آن هر يكى مهر خويش

170 يكى جقه گوهر پر از آب و رنگ * كه آن را ندانست كس وزن و سنگ

چو اين جمله بستند و كردند بار * حسن گفت با بدكنش مازيار