همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠١

برون آمدن مازيار گبر از مازندران

به يك جا رسيد آن دو لشكر ز راه * دو مهتر به پيش اندرون كينه‌خواه 120

خبردار شد مازيار نژند * سپه كرد آن كافر مستمند

به مكر و فسون دل پراكنده كرد * [ همه جا ] به گرد سپه كنده كرد

ابو صالحش بود مير بزرگ * ز گرگان بدى اصل آن پير گرگ

ميان بست بدرگ پى تاختن * بزد ناگهان بر سپاه حسن

حسن گشت در جنگ تند و درشت * ابو صالح بدنشان را بكشت 125

ز بيم سر گرز و شمشير تيز * بشد لشكر بدنشان در گريز

برادر بد او را يكى پيلتن * كه بد نام او قارن رزم‌زن

بيامد به كين برادر چو باد * بدان تا كند با سران رزم ياد

سپاهى قوى ، خيلى انبوه ديد * كمر بسته‌شان هم سر كوه ديد

بدانست كان مازيار پليد * نيابد در كام دل را كليد 130

روان شد به نزد حسن ، صلح كرد * بگرديد از راه جنگ « 1 » و نبرد

خبر داشت از گردش روزگار * بدانست فعل بد مازيار

كه زود اندر آيد ز بالا به زير * بماند به ناكام در كام شير

ز فعل بد خويش سيلى خورد * زمانه سرش را همى بسپرد

حسن را چنين گفت مرد گزين * چو مىكرد بر مركب صلح زين 135

كه برگردم از نزد تو نامدار * به افسون خرامم بر مازيار

به نيرنگ و رنگش به دام آورد * ورا نزد تو شادكام آورد

چو در قيد تو بىقرار آرمش * به تو اى سرافراز بسپارمش

دهى جان آن بدگمان را به من * كنى شاد خلق جهان را به من

چو گرديد آن صلح و آن عهد پست * بشد قارن شير ، چون پيل مست 140

بيامد بر بدگهر مازيار * به دو گفت كاى عم والاتبار

بيا تا گريزيم كآمد سپاه * مبادا كه بر ما بگيرند راه

از آن پيش كآيد به ما بر گزند * بتازيم هر دو از اينجا نژند

مگر جان از اين ورطه بيرون بريم * به شكل كبوتر به گردون پريم

( 1 ) سنگ