همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٠

برون آمدن مازيار گبر از مازندران

رعيت فرستاد نزدش پيام * كه تيغ ستم برمكش از نيام

ز ما بستدى ملك و مالى كه بود * نه سرمايه ماندست با ما نه سود

95 خراجى كه بر ما ندارى مجوى * مكن بيش‌ازاين بيهده گفت‌وگوى

زمينى كه دادى به خيل و سپاه * خراج دى اى مير از من مخواه

سيه مىكنى روى اقبال خويش * مكن جور و خوارى بر اين خلق بيش

برون آر بيچارگان را ز بند * بينديش از كردگار بلند

به ياد آر از آتش و زمهرير * چنين كار دشوار آسان مگير

100 مكن ظلم بر مردم زيردست * مكش بيش‌از اين سوى شمشير دست

از اين بيشتر خون مردم مريز * كه خونت بريزد سپهر از ستيز

چنين داد مرد بنفرين جواب * شما را رها كردن اكنون صواب

نباشد ، كه نزديك دشمن رويد * بدان‌جا پى كينهء من رويد

عدوى مرا خواه يارى دهيد * ورا بر سرم كامكارى دهيد

105 گروگان بمانيد نزديك من * مگرديد از راه باريك من

بدان كافر ناكس بدهنر * گروگان بدادند از [ سيم و زر ]

بخوردند سوگند نيز آن سران * كه بر تو نباشيم ما دل‌گران

شما را به هر كار يارى دهيم * ز بند غمت رستگارى دهيم

نباشيم با دشمنت نيز دوست * بدريم بدخواه را مغز و پوست

110 به زندان آن گبر ناپاك شوم * گرفتار بد نوجوانى ز روم

على پور داو [ و ] د بد نام مرد * ببريد زندان برون شد چو گرد

به زندان گرفتار بد پور او * كه افزون بدى در جهان نور او

خبردار شد زآن جوان مازيار * كه بشكست زندان و شد بر كنار

بفرمود تا پور او را نژند * ببردند بر بام بر پاى بند

115 دل از مهربانى بپرداختند * نگونش ز بالا درانداختند

حسن بر سراى سپه مير بود * كه بادانش و راى و تدبير بود

برادر بد او طاهر پاك را * كز او زينتى نو بدى خاك را

ز پيش خليفه بيامد سپاه * به پيش اندرون مصعب رزم‌خواه

ز هر دو طرف لشكر آمد پديد * سنان و سر خنجر آمد پديد