همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٨

برون آمدن مازيار گبر از مازندران

خراج گذشته برِ او فرست * به زر مرد را زور و نيرو فرست

ز امر و ز فرمان ما سر متاب * دل خويش زآن نامور برمتاب

45 فرستاد نزديك مير آن پليد * كه اين قفل را گم شد اكنون كليد

من اين مال ندهم به نواب تو * نيفزايم اندر جهان آب تو

مرا با نشابور و زر كار نيست * كسان مرا نزد او بار نيست

ستم مىكند با من اين بدسگال * دل شير دارد درون شگال

من اين مال نزدت فرستم يقين * تويى حاكم ملك روى زمين

50 به هركس كه خواهى بده مال خويش * بگفتم به تو جمله احوال خويش

به قول بنفرين رضا داد مير * بر آن برنهادند ، آمد دبير

كه آن مال را مردم نيك‌پى * بيارند از حد گرگان به رى

ز رى باز سوى خراسان برند * به شهر نشابور آسان برند

برآمد بر اين مدتى روزگار * كه از رى سوى بلخ بردند بار

55 چو شد كار افشين كاو [ و ] س راست * ورا گشت از مصر تا روس راست

خليفه ورا بركشيد از ميان * چو شمشير وز آن شد چو شير ژيان

طمع در خراسان و اهواز كرد * درِ « 1 » آز در جان او باز كرد

فزونى همى جست ليكن نيافت * دمى جان در آن كار [ مشكل بتافت ]

فزونى مجوى اى دل ارجمند * به داده قناعت كن و شو بلند

60 كه بسيار خور كى زيد در جهان * مثل گشت اين رمز نزدت نهان

ز فرزند طاهر به ليل و نهار * به دل كينه‌ور گشت آن نامدار

نبشتى بر مازيار لعين * نهفته سخن‌هاى بىآفرين

كه با پور طاهر مشو بيش راست * تو را از وى انديشه در دل چراست

از اين‌پس به فرمان او دم مزن * مراد ورا چشم برهم مزن

65 ز من هرچه مىگويمت ياد گير * سخن‌هاى آن بدگمان بادگير

هر آن كار كاو . . . كند پيش مير * من اينجا كنم راست مانند تير

حسد برد افشين بدان پيش‌بين * فرو برد او را ز ناگه زمين

( 1 ) زرى