همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٦

برون آمدن مازيار گبر از مازندران

جهان تا پديد آمد اين كار بود * فلك سنبله ، دهر خونخوار بود

يكى را بكشت و يكى را بخست * كس از دست اين زال زنده نرست

اگر عاقلى اى دل پيش‌بين * نگه دار دين تا نگردى حزين

180 ره راستى رو كه رستى ز غم * مكن بر كسى تا توانى ستم

ميازار كس را كه آزار و درد * نيايد به گيتى ز آزادمرد

برون آمدن مازيار گبر از مازندران

برون آمدن مازيار گبر از مازندران

بگويم من اين فتح را نيز نغز * كه بودم زمين . . . آكنده مغز

اگر چرخ گردون دهد ياريم * نباشد غم و رنج بيماريم

درم باشد و نان و شمعى و بس * به چيزى نيازم نباشد به كس

بگويم من اين نامه زآن‌سان درست * كه زرّ جلى گردد اى « 1 » جان درست

5 به شهد و شكر اندر آميزمش * ميان حيات روان ريزمش

به شكل عروسى بيارايمش * پس آن‌گه به صد دست بنمايمش

چو سرو روان بر فرازم سرش * نهم بر سر از علم جان افسرش

چو گردد به باغ اندرون بارور * برآراى هر سرور و نامور

نهال ملاحت نشانم برش * خورم جاودان گر بمانم برش

10 چه دانى كه من كارها چون كنم * گلش را [ هماورد ] معجون كنم

به دستش دهم از هنر گوهرى * منم بر سرش از خرد افسرى

انيس دل شهرياران بود * گل و بلبل نامداران بود

بدانند از اين هرچه زاين پيش رفت * اگر شاه ، اگر مرد درويش رفت

شوند آگه از رازهاى نهفت * چنين داستان در جهان كس نگفت

15 اگر زنده گردد ز كرزه ( ؟ ) جرير * ببيند نوشته سخن بر حرير

كند آفرين تو آن نامدار * بر آن كس كه اين نظم گفت آشكار

بداند نهادن سخن را اساس * از اين‌جا كند مرد را باقياس

( 1 ) اين