همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٥

مخالف « 1 » شدن عباس بن مأمون بر عم خويش معتصم

نگونش در آن چاه بگذاشتند * به خشت و به خاكش بينباشتند

پس از وى عجيف سرافراز را * ببردند و ده مرد دمساز را

نشاندند در زير ديوار گل * به‌بر در ، تپان گشته از بيم دل

فكندند ديوار بر نامدار * به زير اندرون ماند و شد خاكسار 155

در آن زير ديوار دل پر ز درد * به زارى بمرد آن سرافراز مرد

غلامى كه از خيل اشناس بود * بدانديش و بدفعل و نسناس بود

ورا كرد در خانه‌اى تنگ پست * درش را بدان بدگمان تنگ بست

نبد باد را اندرآن خانه راه * به روز و به شب تنگ و تيره چو چاه

به يك هفته بودش به رنج و به درد * ببردى دو نان پيش آن شيرمرد 160

به روزن ز بام اندر انداختى * از آن نان دلاور خورش ساختى

يكى روز ترك اندر آنجا نهفت * چو فرزانه را ديد ناليده گفت

كه اى پور يك خنجر آور برم * مگر صحن ديوار از آن بسپرم

به سوراخ از اين خانه بيرون روم * از آن به كه در خاك و در خون روم

پسر دشنه‌اى در زمان تيز كرد * چو آمد به دست پدر خيز كرد 165

ز غصه بر آن دشنه . . . * برست از چنان روزگار درشت

دگر احمد بو الخليل جوان * كه بد رفته نزديك مهتر نهان « 1 »

ورا داده زنهار فرخنده شاه * ورا نيز افكند ناگه به چاه

در آن چاه ژرف آب گنديده بود * در او غرق شد مرد رزم‌آزمود

وز آن هر يكى را به نوعى بكشت * مكن بر رخ شاه فرخنده پشت 170

به دل مهربان باش با شاه خويش * مكن تيره اى بدگمان ماه خويش

از آن زيردستان گروها گروه * بكشتند و افكند بر ، همچو كوه

به دردم از اين هفت سياره من * كز ايشان چنين گشتم آواره من

چه گويم از اين آسمان كبود * كه اكنون چه چيز است و اول چه بود

شفق خون خلق است كز تيغ مهر * همىريزد اندر كنار سپهر 175

بدين پايه خون ريختن خوگر است * بدين فتنه انگيختن خوگر است

( 1 ) توان