همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٤

مخالف « 1 » شدن عباس بن مأمون بر عم خويش معتصم

125 تو بردى دليران دين را ز راه * نكردى به ژرفى در اين‌جا نگاه

پى خويش چاهى بكندى عميق * فتادى در آن چاه و گشتى غريق

ورا گفت عباس كاى شهريار * دل من نشد با خلاف تو يار

گروهى سپاه از تو آزرده‌اند * ز فرمان تو سر برون برده‌اند

بگفتند با من كه اى سرفراز * بيا رايت مهترى بر فراز

130 نكردى سخن‌هاى آن قوم گوش * بگشتم به دل با شما سخت‌كوش

وفاى تو در جان نگه داشتم * به دل در همه مهر تو كاشتم

ز گفتار او معتصم برشكفت * چرا ، گفت با من نگفتى نهفت

چو بشنيد اين قول خاموش گشت * ز خجلت زبان دلش گوش گشت

فرو ماند و جاى جوابش نبود * به جوى اندرون مانده آبش نبود

135 عجيف سرافراز را بسته دست * ببردند نزديك آن پيل مست

به دو گفت شه اى كه ز آب حرام * برون آمدى عاقبت بر امام

كه فرمان من آن بنفرين نكرد * سمند جفاى تو را زين نكرد

تويى زنده ، او خويشتن را بكشت * مبيناد جز روزگار درشت

بفرمود آن شاه كشورپناه * كه بردند يك‌يك سران را به چاه

140 نهادند بر دست و بر پاى بند * فكندندشان خيره در چه نژند

سرافراز عباس را بازداشت * به جايى و از هر تنى راز داشت

چو برگشت از آن مرد فرخنده هور * به زورش طعامى همىداد شور

يكى هفته زآن‌گونه آبش نداد * جز از درد و رنج و عذابش نداد

جگر خسته لب تشنه حيران بمرد * روان را به خوارى و زارى سپرد

145 يكى روز بزمى بياراست مير * مى راوقى بود آواى زير

بزرگان و گردن‌كشان را بخواند * بر خويش در بزم شاهى نشاند

چو شد مست در باغ ، شاه بلند * بفرمود نزديك چاهى بكند

به بالاى مردى بكندند چاه * بفرمود فى الحال فرزانه شاه

كه تا عمرو فرغانه‌اى را نژند * كشيدند نزديك تخت بلند

150 زدندش بر تخت چوبى هزار * پس آن‌گه ببردند ازآن‌جاش زار

نگونش به چاه اندر انداختند * دل از كار او بازپرداختند